بسم الله الرحمن الرحیم

حسابی نا امید شده بودم که خانم پشتِ گیت ِ راه آهن ، بلیتم را می بیند و می گوید : بی معطلی بدوووو که قطار رفت ! ....فقط رسیدم چمدان وخودم را باهم پرت کنم در اولین واگن ، همان دَم قطار حرکت کرد ... داشت باورم میشد که جا مانده ام ! .. ( همین جا بر خود واجب میدانم از شخص زهرا خ و خانواده اش که در راه رسیدن من جانفشانی کردند کمال قدردانی را داشته باشم !! )

حالا انگار باورم شده که میهمانم ! میهمان ِ یک دل ِ سیر نگاه کردن بارگاه ِ آقای مهربانی ها ... !

+ نیمه شب میرسیم به شهرِ نور و ضریح .... تقسیم میشویم و هر کسی خادم ِ یک حسینیه میشود از بعضی  دوستانمان جدا میافتیم .... ماهم میرویم حسینیه کاشمری ها ، محل اسکانمان .. ! چندان حسینیه ی قابل تعریفی نیست اما گویا دلمان مقیم اینجاست و پایمان پابست همین فرش ها.... میگویند حوالی صبح ، روستاییان میرسند ..باید اماده باشیم برای استقبال ...

حوالی نماز صبح حدود صد نفر از توابع و روستاهای به اصطلاح - محروم - استان اراک میرسند ..

+ به نظرم کار خیلی سخت وسنگین است ... حداقل از لحاظ روانی ! این را همان روز اول از شرایط موجود ملتفت شدیم !  تازه وقتی که سیستم از لحاظ مدیریتی و برنامه ریزی هم دچار اشکال باشد دیگه الی ماشالله روانت را باید با یک مُشت لبخند صافکاری کنی ! ...

کار اینجا با کار جهادی در مناطق محروم از زمین تا آسمان فرق دارد ... حرف از چند روز زندگی کردن در کنار آنهاست ...فرهنگ ، نوع برخورد و گروه سنی متفاوتِ روستائیان و البته سطح توقعات ِمتفاوتشان ، کار را از خیلی لحاظ ها سخت کرده است ...

 اما هیچ وقت اینچنین لذت ِ زیارت را نچشیده ام ! ... اصلا انگار وقتی خادم باشی و میهمان ِ خاص ِ صاحبخانه را ببری خدمت ِ میزبان ِ رئوفت ، یک حس ِ خاص درونت متبلور میشود احساسی که تا به حال تجربه اش نکرده باشی ! اکثرشان با سن سال های متفاوت ، بار اولشان بود که آمده بودند زیارت ....

+ حاشیه و شیطنت : دوتا خواهر خیلی مُسن ، هفتاد هشتاد ساله ای بودند که منو زهرا می بردیمشون حرم ... بماند شیطنت هایم که وقتی دسته های ویلچر را میگرفتم ، شعف ِ کودکانه ای ناخودآگاه ، در ما به وقوع می پیوست و القصه اینکه اون بنده خدای روی ویلچر ، تحت توفیق ِ اجباری از جانب ما ، متحمل تجربه ی های هیجان انگیزی شدند که فقط مناسب ِ سن من بود نه اون بنده خدا از جمله : سبقت های جانانه از آدم ها و ویلچر های دیگر و همچنین لایی کشیدن های خطرناک در جمعیت های شلوغ و البته ترمزهای ناگهانی ...البته چند فقره هم پای زائرا رو ناکار کردیم و نشد ترمز به موقع صورت بگیره !........ اما دنیایی ، کیف داشت ! جاتون خالی ! ...

اصلا یک حالی میگویم یک حالی میشنوید ! ...

+ شب ِ آخر ، شب جمعه است ، میروم که تا صبح بمانم ... روزشمار سفر سال گذشته مدام روبروی چشم هایم هست ... آخرین شب جمعه قبل از محرم ، پارسال همین روزها ، ما در بین الحرمین زیارت عاشورا میخواندیم .. آخ ... انگار همین است که ساعت یک نیمه شب وقتی در گوشه ی دوست داشتنی ام - روبروی گنبد پای یکی از حجره ها در صحن جمهوری - نشسته بودم ، چند جوان می آیند آن طرف تر ، زیارت عاشورا را شروع می کنند و با آن یک فصل از کربلا برایم می خوانند ..... بعد شور می گیرند ..... و بعد زمانی است که همه جا بین الحرمین می شود و روبرویت گنبد ِ ارباب ِ دلت ، آقا امام ح س ی ن علیه السلام روشن می شود ...

و تو دوباره کربلا را زیارت می کنی

و به خاکش میافتی .....

+ چند توصیه ی کلاس اولی ، هر کس روزی َش باشد میخواندش انشالله .

دارالهدایه نشسته بودیم که میگفت : به همون میزان از این حرم با خودمون سوغاتی می بریم که معرفت داشته باشیم به صاحب این خونه ! ... به اندازه همون ظرف ِ معرفتی که باهاش وارد حرم می شیم ... !

میگفت : اگه حاجت هات ، دمه دستی ، مادی و کوچیکن ، دیگه داخل حرم نشو ..همون دمه در بگو برو ... که اگه معرفت وشناخت  داشتی این چیزا رو نمیخواستی ... یه چیزی میخاستی مثل اون مرد آرایشگر که توی راه امام رضا علیه السلام و مامون بود و در قبال کارش فقط یه چیز خواست از آقاش : ...موعد مرگش اقا بیان بالا سرشون ! .....

میگفت : این آقا ،این صاحب ، دریاست .... توی دریا بودنش شک نکن ! ... به ظرف ِ خودت نگاه کن ! .... اگه هم ظرف نداشته باشی مجبوری مُشت کنی توی آب با خودت یه مُشت آب ببری .... اما دیگه به دریا ربطی نداره اگه تا چند قدم بعدش ، مشت ِ آبت چکه چکه ریخت و تموم شد ....

اگه می بینید تا دو قدم از حرم دور میشید و با دیدن ِ اولین مغازه باز همه چی فراموشتون میشه یا اینکه تا برمیگردید شهرتون باز همون آدم قبلی هستید............. یه نگاه به ظرف هاتون بندازید ! ...

میگفت از بعضی ها میپرسن رفتی زیارت امروز ... میگن نه شلوغ بود نرسیدم برم سمت ِ ضریح ! ... مگه زیارت به این چیزاس ؟ به خوندن زیارت نامه و اذن دخول و آغوشِ ضریحه ؟ ..... نه ! ... اینو بدون تو از هر دری که وارد حرم بشی اون بزرگوار خواسته ... همون دَم که خم میشی و موقع ورود سلام میدی بدون داری جواب سلام صاحبخونه رومیدی .... مگه غیر از اینه که توی مهمونی اول صاحبخونه سلام میکنه ؟...

پس بدون هرجا و هر زمان که سلام میدی ... در واقع داری جواب ِسلام میدی ! حالا بیا برو با یه خورده معرفت ِ بیشتر ، ببین زیاتت فرق میکنه یا نه ....

تو وقتی بدونی اون اقا دریاست و چه حاجت هایی میده ... دیگه خودتو محصور این چند تا خواسته ی کوچیک دنیاییت نمیکنی ....

میگفت : آقا بین زائراش تبعیض قائل نیست ... اما تفاوت چرا ! ... یجوری باش که آقا یه نگاه ِ خاص ولایتی بهت بندازه ! ... میگفتش نگاه ولایتی میدونید چیه ؟ از همون نگاه هایی که وقتی بهمون بندازن کل ِ وجودمون بهم میریزه ... از همون نگاه هایی که آدم رو متحول میکنه .... ! از این چیزا بخاه ازش ...

حالا اون بود که یا یه سوزی میخوندش :

دوست دارم نگات کنم تو هم منو نگاه کنی

من تو رو صدا کنم تو هم منو صدا کنی

.

.

.

بسم الله الرحمن الرحیم

    ساعت از نیمه شب گذشته ....حرکت بی وقفه قطار روی ریل های آهنی ... تهران به مشهد ... مشهد ... همیشه  عاشق این بودم که از پشت ِشیشه های پنجره ی قطار ، کویر  را به نظاره بنشینم ... حتی آسمان را .... 

 ناخودآگاه زیر لب زمزمه می کنم یا ضامن آهو یا غریب الغربا حواست به منم هست؟ ... و انگار همه کویر روبروی چشم هایت میلغزد .... انگار آب ، کویر را می برد ...

   آخرین واگن ... آخرین کوپه قطار ... اجتماع  یک مُشت دل ِ تنگ ، فلَش را در لپ تاب میگذارم و حالا به مدد ِ صوت نامه الکترونیکی ، در این شب ِجمعه منتسب به لیله الرغائب ، بساط ِکمیل خوانی را ، راه می اندازیم ، آخ که چقــــدر میچسبد ...      

    سکوتِ شب ، های وهوی حرکت قطار روی ریل ها با صدای کمیل خوانی ِ دسته جمعی ما ، در هم آمیخته ...و حالا در جان ِ شب ، خواندن این فراز چقدر چشمانت را به خدا محتاج تر می کند : " یا نور المستوحشین فی الظلم ... "

فکر می کنی ای کاش همیشه دلت این گونه می لرزید ؛ آرام ....  تاحالا هیچ وقت اینگونه کمیل خواندن را تجربه نکرده بودم ! ....خیلی خاص بود ...  

و انگار دل ِمان نمی آید اوقات خوش ِمان تمام شود ، برای همین صدای زیارت عاشوراست که بعد از کمیل ، در ابعاد کوپه ِمان می پیچد ... دلم می لرزد ... و کسی در گوشم میگوید شب لیله الرغائبه ... آرزو ... آرزو کن ... چشم می بندم و حالا صدای حاکم - سلام دادن ها - ، دلم را می برد.... و فرازی که نمی دانیم به کدام سمت ، اما دست روی سینه هایمان میگذاریم و به نشانه ادب ، چشم برمی بندیم و  خود را در میانه بین الحرمین رها می بینیم  و  میخوانیم " السلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیه السلام  السلام علیک یا..... "

آرزو .... آرزو ....کاش ک ر ب ل ا .....

- جمعه ... جمعه ..... کتاب " کمی دیرتر " ( سیدمهدی شجاعی) را دست گرفته ام و میخوانم ... هر سطری که بیشتر میخوانم بیشتر لِه میشوم ... دیگر چطور میتوانم دَم بزنم از انتظار ؟  چه جمعه هایی که یادم رفت جمعه است و .... آخ که چقدر هوای جمعه ها غصه دار شده  ....  

-   ظهر جمعه است ، بعد از یک همایش طولانی  ، رفقا هتل می مانند و من از خدا خواسته تنهایی میزنم بیرون تا اولین سلامَم را روانه ی آقایم کنم.... باران گرفته ... نم نم .... سوار تاکسی میشوم تا حرم ... خیابان را که می پیچد ، گنبد ، جلوی چشمانم روشن میشود .... به شیشه جلوی ماشین خیره میشوم .... قلبم ... نزدیک تر میشود ... نمیدانم گنبد است که به من سلام می دهد یا ........  - باید - پیاده شوم ....پیاده بروم ....  نه مثل ِ پیاده روی های تهران ، که می دویدی و پرواز می کردی؛ اینجا حس می کنی به پا هایَ ت وزنه ی سُربی وصل کرده اند، چسبیده ای به زمین و پا هایَت را به زمین می کشی…

   باران شدیدتر می بارد ...... تمام قامتم خیس شده...  اما هنوز آتشم ! ... درونم آتش است ... دست هایم حسابی داغ داغ ، زیر باران تکان می خورد ..... احساس می کنی سر تا پای وجودت را که گـُر گرفته از هـُرم حضور ، احساس نمی کنی کسی را در اغوش گرفته باشی ! احساس میکنی در آغوشت گرفته اند. گرم گرم! .. آخ که چقدر خوب است که بارن میبارد ...

صحن جامع رضوی .... باب الرضا علیه السلام  ... میرسم به تابلوی اذن دخولت در حیاط ... اما من که میدانم اذن دخول تو ، گریه است .... و حالا باید واج به واجَ اذن نامه را زیر باران ، برایت گریه کنم .... و چقدر بغض َم تحریک میشود وقتی میخوانم : " اني وقفتُ علي باب من ابواب ...... " وقفت ... وقفت .... آخ ....

   بی آنکه بخواهم ، خود را درمیانه مسجد گوهر شاد می بینم ، انگار چشم های خسته َم دنبال جایی باشد ... جنوبِ شرقی ِ گوهر شاد ... انگار قبل از تو دل های دیگری هم ، اینجا به اعتکاف نشسته اند......جنوب شرقی گوهرشاد.....  همان زاویه عشقی که آنقدر تصورش کردم که ....... ... آنجا که می ایستم باز زانوهایم حس ِ بین الحرمین را دارد ... حس خیابان ِ بین الحرمین ....بین الحرمین ...

    دستت را میگذاری روی حساس ترین و مرزی ترین نقطه وجودت ، یک احساس گمشده و غریب آهسته شروع میکند به جوانه زدن...سلام می کنی ، چشمت ، مست ِتماشای گنبد طلا میشود... و  تاب ِ آن پرچم سیاه ............ شهادت است ... شهادت امام ِ مظلومم امام نقی علیه السلام .... تاب ِ آن پرچم سیاه برایت روضه میخواند .... میشود مصداق ِ روضه خوان !

 گوشی َت را به زور از جیبت بیرون میکشی و زاویه ی دوربینَش را ناشیانه زوم میکنی تا از چارچوب عشقَت ، برای اوقات دلتنگی َت عکسی را بگیری تا ......

بو می کشی آنقدر تا که شش هایت پر شود از عطر حضور نگاه مهربان امام رضا  علیه السلام  .... و احساس تازگی  ، تمام خسته گی هایت را فرا میگیرد...

- اَلسلام - را راوانه میکنم .... چقدر ..چقدر ..چقدر ....چقدر می چسبد .... می نشینی به دعا کردن تک تک رفقایت .... برا همه که دعا کردی نوبت خودت که میشود ، انگار زبانت قفل میکند و هیچی نمیتوانی به زبان بیاوری، تنها جمله ای که تو ذهنت میاید تا رو به آقا بگی همینه :

"خودت حالمو میدونی، من چی بگم ؟"

لال میشم ! فقط نگاهش میکنم .... زبانم باز در دهانم بسته میشود ....

دلم تنگ بود آقا ...خیلی ...خیلی تنگ ... ممنونم .... ممنون آقای رئوفم !

خودت را می سپاری به این آغوش و سیر می گریی و با خود فکر می کنی اینجا چه قدر صاحبخانه ها مهربانند....

دست می کنی توی جیب َت و هنذفری را بیرون می آوری و توی گوش َت فرو شان می کنی ... و حالا کسی  اتفاقی از میان آن همه نوحه ، در عمق گوش هایت با سوز میخواند : " کربلا کربلا اللهم الرزقنا ... "

 سرم را بالا می برم و گنبدش را - کودکانه - نگاه میکنم و میگویم " آقا ! خوب میدانی چه میخاهم .... خوب ...  ممنون ! "

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا (عليه السلام)

السلام علیک یا معین الضعفاء و الفقرا...

السلام علیک ایها الصدیق الشهید...

- خاص ترین مشهد زندگیم  بود .... به شدت چسبید ! بگذریم ..... در این سفر حرف های زیادی مستتر است که  قابل به ذکر نیستند . الهی شکر

- فرصت تمام میشود و من هنوز اندر خم  کوچه های خود مانده ام ...

 -  دیگر کجا دلت آرام میگیرد ؟

وقتی غروب ِ جمعه ای

میان خیمگاه ارباب ،

برایت ؛

روضه ارباب خوانده باشند ...... ؟

- اللهم ارزقنا کربلا ....

- قابل توجه خواهران علاقمند به همکاری با گروه جهادی خادمان ِ وارثان زمین ، واحد خواهر جهت بهره گیری بیشتر از نیروهای دلسوز و توانمند دعوت به همکاری می نماید .   ( کلیک کنید )

بسم الله الرحمن الرحیم

  الف ... شین ..... کاف ! ...حروف مقطعه ی چشمانت ... چشم هایم .... .... عرق ِ شرم ِ چشم هایم .... چشم هایت ....

از حرف ها پُرم:
ابری که یخ زده است از برف ها...... در همین حوالی آغاز ِخرداد ِ نود و یک ...

  جبهه ی نبرد ِ واژه هایم : کاغذ ِ چروک و خط خطی... ....نفس نفس ... قطره قطره ....خشکیده نفسم .... دلم کمی باران میخواهد ....  گاهی از تردید و  مکث های میان ِ نوشتن و ننوشتنم در اینجا ، نفسم می گیرد ... می نویسم ... پاک میکنم ... خط میزنم.. آخر سر هم  پای خاکریز تو ، چه جمله ها که شهید می شوند ... اما ملالی نیست ... گاهی اوقات توفیق حرفایم در نگفتن است ...

و حالا همین چند واژه ی مانده از نبرد درونم که به بیرون گریخته اند را ، پُشتش آیت الکرسی میخوانم تا نکند واج های بی صدایم  دچار پیشامد بدی بشوند برای کسی....نفسی .....!  

    این چند وقت که به سجده می افتادم .... در سکوتِ سجده هایم ، جمله هایم را به سانِ طفلان ، مانند میکردم و بی قاعده میگفتم " مشهد....مشهد ... مشهد میخام....!  " و بعد منطق و فلسفه جوانانه ام میریخت توی سرم که چطور  الان سر امتحانا ؟  اخه کی الان میره مشهد که بتونی باش بری  ؟ دانشگاه هم که هیچی برنامه نداره ... خانواده هم که الان نمیرن ... پس چته ؟ .... و آخر سر زیر اون همه منطق و برهان - قانع میشدم  - دعایم را نیمه رها میکردم و سر از سجده برمیداشتم و سجاده ام را با چند تای همیشگی می بستم و میگذاشتم گوشه ی کمدم .... انگار یقینم یک پایش میلنگید ... تازه دارم میفهمم به چه چیزایی که یقین نداشتم و فکر میکردم دارم .... چراکه قطعا - مرتبه ی یقین - معنایش این نیست که با حساب دوتا دوتا چارتای دنیایی تفسیر شود ....  

کاش تمام قامت ِ ایمانم ، بشود یقین !

- خبرش که میرسد شک میکنم برای حضور در همایش... عنوانش " شب خاطره  کاروان پیاده ی اربعین " نجف تا کربلاس .... برای تصمیم گیری ، دلم را جمع و جور میکنم  و با دلهره زخم هایش را نگاهی میاندازم .... با اضطراب و لکنت ...به ...به دلم می گویم ..می گویم : " باشه ... می برمت ! "  ....  به - بیقرار - خبر میدهم و نمیدانم چرا به او ... شاید ...... نه نمیدانم !

 -   از صبح میروم کتابخانه ، می نشینم روی میزی که خوب اشراف داشته باشم  به ساعت دیواری  ! ... تا عقربه حوالی ساعت  ۵ ، مستقر شود  ! ... اصلا آرام و قرار ندارم .... تمام چک نویس های درس ترمودینامیکم  بجای فرمول های درهمش ، ناخودآگاه  پُر میشود از نقاشی های سربند یا حسین ...طرح های حرم .... شمع .... پر میشود از شعر .....  

 -   گوشی ام روی میز میلرزد ...  روشن میشود .... قلبم هم میلرزد اما نمیدانم چرا ... پیام را که باز میکنم در جا خشکم میزند ...آ نقدر شوکه میشوم و گیج که نتوانستم کلمه های ساده اش را بفهمم ! ..دوباره میخوانم : " پنجشنبه مشهد میریم ، میای ؟   " ....................................

(فقط عکسش را گذاشتم تا این چند روز تا سفر، دلم با دیدنش آرام بگیرد .... شاید دل تو هم ... )

   لبخند های از روی مهربانیِ گاه و بیگاهت را می بینم  وقتی که باران ، " آه " می کشد بر شیشه ی قلبم ...... میدانی که از کِی قلبم شیشه ای شده ؟ نه ؟ ..... .امان...امان از لبخند های تو و گریه های من  .... امان ...

مشهد ... همان خراسان را میگویم ! ... همون اسمه ! همون جای قبلی ... اما این بار برایم به غایت یک دل ، جنس سفرش فرق میکند.... به همان میزان که فاطمیه ی امسال .... لحظه لحظه محرم امسال ... و یا حتی کمیل های هر هفته بعد کربلا برایم فرق کرده ....

و این یعنی برکت ثانیه ها .... دم به دم  جا بمانی میان لحظه هایت ... دم به دم زمین بیافتی ...دم به دم کسی دستت را گرم بگیرد .... دم به دم .... دم به دم ..... و انقدر لحظه ها برایت کِش بیاید که زندگی َت بوی  همه ی خوبی ها را بگیرد ... برکت یعنی اینکه راحت نگذری از روزی های خاص ِ تقویمت ...  و همچون یک طفل بازیگوش به سر سوزنی عشق را انگشت بزنی و بچشی .... بعد مزه اش بماند تهِ زبانت ... همین کافیست برای جنون ِ دَم به دَم ! برای انکه دَم بگیری.......... حالا دیگر همه اطرافیانت که نچشیده اند تو را نخواهند فهمید و متهم میشوی ! ... آرام باش ! آرام ....

    نمیدانم به حساب دنیا و تقویم ِشمسی چقدر میشود که نرفته ام مشهد .... حداقل از تاریخ آغاز بلاگ نرفته ام که مشهد نوشتی نداشته ام ! اما قصه رفتن یا نرفتن نیست ...قصه طول زمان نیست ... .. قصه همان شبی است که براتِ کربلا را از سمت و سوی خراسان ،ریختند در کاسه گِلی ام ... و از قبل کربلا تشنه َش شدم ...تشنه مشهد ..... ...من  رفتم کربلا و نرفتم مشهد ..... به هر دری زدم نشد برم ! ...

امسال ... میخواهم با قامت چادر "م" وارد صحن و سرایش بشوم ... نمیدانم میتوانم حواسم را پرت کبوترهایش کنم تا کمتر خجالت بکشم یا نه ..... میتوانم طاقت بیاورم یا نه ....

برایم خاص است ..... خاص....نمی دانم چرا اضطراب و اشتیاق روزهای قبل از سفر کربلا را دارم ..... حالا میفهمم برکت یعنی چی .... اینکه مقدساتت  برایت - هیچ وقت - عادت نشود .... تکراری نشود .... چادرت .... مشهدت ..نمازت.. برایت عادت نشود ... اینکه با هر بار حس جنون ، دلت را به بازی بگیرد .... ....

دارم میروم مشهد ! مشهد را میشناسی ؟ .... مشهد ... مشهد ....نه همان مشهد همیشگی ! نه !  از همین الان همه ی حرف هایم را یادم رفته .... همه حرف هایم را که طومار کرده بودم برای عرض تشکر رسمی ! برای ترتیب یک پابوسیه آبرومندانه ......  !  

آقا سلام !

فقط خاستم بگم خیلی وقته ....دلم لک زده بود برای سلام دادن رو به گنبدتون...بدون هیچ فاصله ای !

دلم لک زده برای های و هوی زائرانت ....برای ....برای شما دلم تنگه آقا !

    راستی آقا آنجا آمدم دیگر از آن لبخند ها نزنیدها ... آخر همان لبخند ارباب بود که مر ابه این روز انداخته .... شما دیگر ........ ........................دست به سر میکنم ثانیه ها را مجال ِ انتظارم نیست ... همین یکی دو روز را هم نمیتوانم تاب بیاورم ... خیلی مشتاقم اما لابلای اشتیاق ِ بی حدم ، بی اندازه مُضطرم  ... 

   چند پستی زده بودم درباره انتظار مشهدم (+) و ... اما من همان روز تولدم رفتم زیارت ......باز از روی کرم ، هدیه سالروز تولدم را روانه ام کردی ؟ من که گفتم شب ِ جمعه ای بود در کربلا .... آن هم که از شما بود ! ...

دلم آب شد ..... دلم آب شد ..... دلم .... دلم ....با همین پرچم سیاهت آب شد ....

خیلی وقته منتظرم .... خیلی وقته ........

- ساعت پنج عصر ، دانشگاه تهران، همایش " شب خاطره پیاروی اربعین" ، سمت راستم راحمه ، سمت چپم فاطمه .... سالن تاریک ِ تاریک است ... فقط چشمایت روی پرده روشن است به پاهای برهنه ..... قدم به قدم ....چقد کیف می دهد هر قدم که برمیداری میدانی یک قدم به حسینت ع نزدیک تر شده ای... و چقد حسرت دارد ما این همه قدم برمیداریم ... و فقط چرخ میزنیم ..چرخ میزنیم دور ِ خودمان .... قدم به قدم ِشان را به نظاه نشستیم ..... و تا وقتی که رسیدند و گنبدها روشن شد ... انگار ما رسیدیم .... عجب شوری بود ....عجب هروله ای ... عجب بی قراری هایی ... و چقدر قشنگ گفت حاج حسین یکتا : " فقط توی اربعینه که دلت یکمی اروم میگیره از دیدن کربلا .... که هیشکی آروم وارد حرم نمیشه ... کسی نمی تونه آروم وارد شه .... اینجوریه که دلت ... دلت ..... آه ... "

 - راحمه ... چهل روز دیگر ... زائر پیاده .... فقط یادت نرود قرار بود باهم باشیم .باهم قدم به قدم برداریم بگیم یاعلی ع ..بگیم یا حسین ع .....  اما .... دیدی هنوز قدم برداشتن رو بلد نیستم .... نوشتم یادت نرود .... من رو ...بیقرارو ....... اونجا قدم به قدم .....

- دیوانه شو ....... عاقل بودن خیلی تکراریه ...... خیلی ............................

- باز بیا منو ببر...به گنبدی که بی کبوتر است.... یا پُـر از کبـوتــران بــی پر استـــــــــــــــــ ........

- همیشه از حرمت ، بوی سیب می آید صدای بال ملائک ، عجیب می آید!
سلام! ضامن آهو ، دل شکسته من به پای بوس نگاهت ، غریب می آید

- قال الله : کن‌لی‌اکن‌لکَ [ تو مال من باش؛ منم مال تو میشم ] ... ریحانه برای تو خدا ... .. ..  

-  خدایا به من بفهمان بی توچه میشوم .... اما ... اما نشانم نده .....

 - دلم میخاد با تمام وجودم کلامم رو با سلام به اون کسی تموم کنم که خیلی زحمتمو کشیده ..خیلی .....

باهم زمزمه کنیم : السلام علیک یا علی بن موسی الرضا علیه السلام ........

-  اگر هوای مشهد دارید این کلیپ رو ببینید  - - اینجا کلیک کنید --  و - اینجا -

بعد نوشت : 

- نمیدانم در شب لیله الرغائب پارسال که با دانشگاه رفته بودیم قم - کاشان  ، چه شد که تمام برکت را  بر رخساره امسالم پهن کردند....شاید یکی از آرزوهایم ....... رجب ...رجب ....

    میشنوی انگار کسی میگوید " این الرجبیون ؟ " ... رجب ... امام رضا ع ... رجب ....شهادت امام نقی ع .....من ..من.... حرم امام رضا ع ... آخ .... رجب ...رجب ..... رجب ..........................................

بسم الله الرحمن الرحیم

  کبریت هجوم میبرد برای ساییده شدن.... دو شمع ، جان میگیرند . ...

پَر میزنم امشب .. مثل ِهمان کبوتر سفیدی که هر روز به یک ساعت ِ مُقرَر کنار پنجره ی اتاقم مینشیند ...همانی که من هر روز برایش دانه میریزم ....  همانی که دیروز جوجه اش ، پرید... رسیده بودم کنار پنجره ... نگرانش بودم که نکند افتاده باشد .. اما رفته بود پنجره ی بالایی ... پریده بود ... پر کشیده بود ! اوج گرفته بود ...

 پَرمیزنم امشب ... پَر پَر .....

اما...اما  بال هایم بیشتر ، خاکی میشود تا آنکه بوی آسمان بگیرد ...

در تقویم آخرت نمیدانم اما به حساب ِ دنیا تا چند ساعت ِ دیگر ، خط سفید ِممتد ِ یک جاده را باید انتخاب کنم ... اما نگرانم ! ..از زمین خوردن هراس دارم ... یادم باشد قبل از حرکت برای خودم یک بقل گل بچینم ... باید در تمام طول مسیر ،گم شوم در رایحه اش تا یادم نرود ..... یادم نرود ....  !

نمیدانم آب شدن شمع های پارافینی روی کیک (!) ، کافیست برای اینکه بگویم تمام شد ! ...

شعله های نشسته بر شمع ، عجیب سوسو میکنند امشب ... عجیب انعکاسشان را روی مردمک های چشم هایم حس میکنم .... خیره شده ام بر قامت شمع ... اشک میریزد و میسوزد ... نمیدانم امشب ، ماتم شمع های شام غریبان را یا عزای شمع های تک و توک کز کرده در گوشه و کنار امامزاده  را  تصور کنم تا بلکه دلم آرام بگیرد .... نمیدانم !

آخَر دلمان گوشه ای دنج از حرم ِخراسانت را میخواست که ................. هیچ ! چَشم میبندیم  و باز زمزمه میکنیم :

 " السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا ع  "

 " زانوهایم را بغل گرفته ام ...سرم را به دیوار ِ حرم ، رو به گنبد تو  ،تکیه می دهم و حرفهایم را برایت حرف به حرف گریه می کنم !  دیدی آقا گفته بودم بین من و مادر چیزهایی هست ... همیشه بین بهترینهای عمرم و مادر ارتباطی هست ... 

ببینم تو هم شنیدی ؟ انگار کسی همین لحظه زمزمه کرد " حسین مصباح الهدی سفینه نجاه " ....

   من عاشق رقص این پرچمم ، تو هم این را خوب می دانی ، همین است که هر وقت ، رد ِنگاهم به گنبد می افتد پرچمت را برایم تکان می دهی، آن هم از آن تکان های سحرامیز، آرام ...  !!
آن وقت دل من هم با ناز ِ پرچمت، تاب می خورد، تاب می خورد، تاب می خورد... من عاشق این تاب خوردن ِدل َم... دلم تاب می خورد و من هر لحظه ..گویی به گمان ِ خودم ، عاشق تر میشوم ! 
   من عاشق اذن دخول خواندنم، من عاشق سلام دادنم، آن هم از آن سلام های پُر بُغض، آن هم از آن سلامهایی که به غایت یک دل ، برایت حرف آورده باشد، دریا دریا برایت دلتنگی آورده باشد... اما  نمیدانم چرا همان دَم که در آغوش صحن و سرایت گم میشوم ، انگار تمام وجودم  و جمله هایم در سکوت غرق میشود .. انگار همه اش را خوانده ای و از روی دلم جمعش کرده باشی ... انگار فقط میخواهی آرام نگاهت کنم بی آنکه دلم اضطراب ِ سخن با تو را داشته باشد ... "

راستی زیارتِ از چند فرسخی ام را میپذیری ؟؟  یعنی زیارتم قبول است ؟

   باور کن دست ِ من نبود که بی بلیط ِ اذنت ، وارد هندسه ی عشقت شدم .. من که گفتم  ما از آنهایش نیستیم که آنقدر بایستیم روبروی در های حرمت و چشم بدوزیم تا قلبمان اذن دهد .. تا الهاممان شود که داخل شو.... ما تا دلمان میگیرد به سان ِکودکان اذن نامه ی دنیایی و کاغذی را  دستمان می گیریم و میخوانیمش و وارد می شویم ... تا دلمان میگیرد متوسل قلم میشویم و برای  " بشر ابن الآدم  "، آنچه را که نباید ، مینویسیم ... !  تو بر ما ببخش این وارد شدن های نابجا را ... ما دوستت داریم !

در ابعاد اتاقم ، زیر این هوای پراز دی اکسید شهر پایتخت ، جا دادن آن همه صحن و سرا ، آن همه زائر .. آن همه صدا ...آن همه کبوتر هم عالمی دارد ...

 شمع ها هنوز روشن اند ، باید فوتشان کنم زودتر .... اگر بمیرند ... نه ! ... فوتشان خواهم کرد ...

پَر پَر میزنم  با آنکه خیلی سنگینم... بدان آنقدر پر میزنم تا انحنای گنبدت را برای فرود و نشستن رویش ، احساس کنم ... آخر مگر نه اینکه خودش گفته : " لاتقنطوا من رحمه الله .... "

یارب انت القادر علی کل شیء
انا عبدک الذی یعترف لک بالعبودیه
انا عجز محض
انا ضعف محض
انا جهل محض
انا فقر محض
انت یارب انت الغنی انت العالم انت القادر
انت المحیط بکل شیء
انت الکریم انت الرحیم
و قد ابتلیتنی بمبتلیتنی
و اختبرتنی بمختبرتنی
یارب اعنی علی مبتلیتنی

یارب انصرنی
علی شهوتی علی غضبی علی انفعالی علی رغباتی..............

- آنقدر امشب با خودم کلنجار رفتم ،برای تصمیم به گذاشتن این پست ، که آخر سر ، سردرگم و مستاصل دلم را سپردم به آیه های  مبین ِ " قرآن ِ حی  "... تا مطمئن شوم  در صحت تصمیمم.... قرآن آرامم کرد ... قلبم ... الهی شکر .

- کاش عمرمان در مسیری هزینه شود که سراسر بوی عشق بدهد ... برای لحظات همدیگر دعا کنیم تا زودتر معطر شوند به بوی عشق ................... ! دعا کنیم ...  

- فردا شب ٍ جمعه چهاردهم .... میگویند سال های پیش ، درچٌنین روزی متولد شده ام ! ... اما من دقیقترش را میدانم شب جمعه ای بود در کربلا .... اینگونه تاریخ بزنید در شناسنامه ام ..... هوای حسین ... هوای حرم ... هوای شب جمعه زد ب ٍ سرم ....