بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی »

گل های نرگس ، عطر ِ نور دارند .... نور .... ! گلدان را  پُر از آب میکنم ، قاطی شدن آب  و نور را دوست دارم ! جمعه ها اتاقم بوی نرگس می گیرد ... کافیست باران هم باریده باشد ، پنجره ها را باز کنم و پرده ها بلغزند ............آن وقت است که  نورٌ علی نور می شود همه وجودم ... ! 

    گاهی عصرهای جمعه ، صدای خطبه هاست که در خانه بلند می شود ....  « اوصیکم عبادَ اللهِ بتقوی اللهِ.... اوصیکم .... » " ؛  همان جمله همیشگی ای که  قاطی نمازهای جمعه می شود و البته نمیدانم چند نفر در میان صفوف نماز و چند نفر پشت گیرنده هایشان در خانه ، عرق سرد روی پیشانی شان می نشیند  ... و چند نفر هم مثل من حواسشان حسابی پرتِ بوییدن دنیا ، است....!

 خدانکند تکرار یک مفهموم از جنبه ضروری بودنش، برای گوش ها و جان مان عادی شود   و دیگر نفهمیم  این تکرارها همه اش هشدار است .... هشدار از" نبا العظیم  " !   

عکس نوشت : آنکس که از لباس تقوا برهنه شد ، به هیچ لباس دیگری پوشیده نمی شود . حضرت علی ( علیه السلام)

 می گفت - همام - بعد از شنیدن خطبه متقین  امیرالمومنین  علیه السلام بعد از یک فریاد ؛ قالب تهی کرد و جان داد ! و امیر دل ها علیه السلام بعد از آن فرمودند : "  سخن در اهلش این گونه اثر می کند .... " 

   اولین بار در یکی از شب های جهادی بود که آن خطبه را شنیدم  ، کسی آمد میانمان و خطبه متقین را برایمان کلمه به کلمه خواند ... اواسط خطبه بود که بچه ها به گریه افتاده بودند .... و شاید اگر ان خطبه در جایی غیر از فضای ناب جهادی خوانده می شد ؛ همان اشک هم روزی ِ جمع نمی شد ... ! آخر درک اینجور چیزا ، دل می خواهد و یک هیات از ملائکه ی در حال طواف ؛ که  سخت در حوالی این شهر ، پیدا می شود  ... .. 

و حتما  هنوز هم– اوصیکم عبادَ اللهِ بتقوی اللهِ -  را نمی فهمم که از شنیدنش دستانم یخ نمی کند و قلبم تپش نمی گیرد ...

 وَ اَشْهَدُ اَنَّ النَّشْرَ حَقٌّ، وَ الْبَعْثَ حَقٌّ، وَ اَنَّ الصِّراطَ حَقٌّ، وَ الْمِرْصادَ حَقٌّ، وَ الْميزانَ حَقٌّ، وَ الْحَشْرَ حَقٌّ .... می ترسم !

    از خواندن این عبارات میترسم ....  .می ترسم  از یوم الحسرت ، از روزی که  خطاب کنند " ای کسانی که تقوا پیشه کرده اید و... "  و  من ...من ...بمانم  و خویش را میان خسران زدگانی ببینم که «  وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى » به گوششان رسید و دیدند  ولی خود را به ندیدن زدند  ... 

" عاقبت " میدانی یعنی چه ریحان ؟ عاقبت ... عاقبت .....

 یعنی همان نقطه آخر که باید پیاده شوی و کوله ات را تحویل دهی و تمام  ! ..

   محبت آدم را می کُشد ! از معجزه ی محبت باید دنبال راه بود ! ...... احساس می کنم آدم خودش را باید در آستانه انتخاب قرار دهد ،باید برای رسالت نفس کشیدنش و این نعمت حیاتی که به او ارزانی داشته اند ، یک مسیر و هدف خاص ، مشخص کند .... 

    باید سبک زندگی ات را با تمام - جزئیات - خط کشی کنی ، تعیین - کلیات -کافی نیست ! نمی شود با هر هوایی ، دلت هوایی شود ؛ بعد هر وقت خواستی توقف کنی ،بچرخی ، دور بزنی ....نه !! اینطور جا میمانی و به مقصد نمیرسی ... ! .... 

     اگر هدفت را فهمیدی و بوسیدی و عشق کردی با مقصودت، آن وقت است که میتوانی برای خودت « کتاب قانون » بنویسی و از بعضی چیزها ؛ عاشقانه بگذ ری ، از نفست بگذری ...و  محدودیتی را که برای خودت ایجاد میکنی را خوب بفهمی ...! وگرنه اگر آدرس و مقصد نداشته باشی ، این همه مقاومت و محدودیت معنا پیدا نمی کند  و دلیلی برای انجام دادنشان نمی بینی چرا که  دغدغه رسیدن به جایی را نداری ، برای همین زود کنار میزنی و میافتی روی جاده خاکی.... چون تو ، دلت جایی گیر نیست ! ودلی که گیر نباشد ، بیچاره ی عالم است  ....  

 بیچاره ی عالمی وقتی ببینی همه رسیده اند و تو ..... 

سوگند که دلت آتش می گیرد از حسرت ریحان... 

    زودتر باید  دلمان را جایی ، وصل کنیم .. ! باید دلمان را - بی دل - کنیم  ،  - بی قرارش - کنیم تا دنبال قرار بگردد ...تا دیوانه شود ... تا پریشان شود تا  ....!  گیر که باشی ، پر پر میزنی تا  برسی ...حالا به هر قیمتی که می خواهد باشد ... دلت را جایی وصل کن   !  «ان الحسین مصباح الهدی و السفینه النجات»

   دیگر مراقبه و محاسبه ، چشم نگاه داشتن و کنترل هوا و هوس  و هرچه که مکلف شده ای به آن ، سختی اش  برایت موضوعیت پیدا نمی کند که حالا بخواهی اسمش را هم بگذاری جهاد ! جهاد با نفس ....

   البته که جهاد با نفس ، معلم می خواهد ، یک مدت لازم است به مثابه ی یک سوارکار ، نفسِ چموشت را رام کنی ...برای خودت جریمه قرار بده ، تمرین کن ، تمرین کن  ریحان .... تمرین ...! برای خودت بنویس ! آن وقت رام که بشود ، میشود خادم ِ تمام عیار تو .......یقین داشته باش  فقط این " خادم ِ نفس "  است که میتواند تو را  تا اوج ببرد و به مقصد برساند.... 

      آن وقت دیگرعشق میکنی ! دیگر مراقبه برایت سخت نیست؛می شود جزیی از ملزومات نفس کشیدنت ، وحالا سختی و رنج تو ، فقط  فراق توست ؛ نه این برکنار زدن موانع سطحی و پیمودن راه وصالی که به محبوب منتهی است  ! ....  دلت آب میشود که کاش تو هم " مُحبِ محبوبت " شوی ... کاش !

   میگفت اقای بهجت (ره ) توصیه کرده اند : انجام واجبات و ترک محرمات .... می گفت : آیا خودشان هم  به همین میزان کفایت کردند ؟ مگر با نمره چند میخواهی پاس شوی که همین را کرده ای تابلوی زندگی ات ؟ اگر این را هدفت قرار دهی ، تردید نداشته باش که به کمتر از آن خواهی رسید ....  

 تا کی میخواهی روی همین ها بمانی ؟ تازه درهمین مرحله هم ،مگر چقدر ترک محرمات کرده ای؟ چقدر از عمرت گذشته ؟ مگر میدانی چقدر دیگر وقت داری ؟  ....تورا به خدا اینقدر در دنیا بازی نکن ریحان ....

.

.

   انگار که آدرس را گم کرده باشد ، کوچه به کوچه ....همه درها بسته و نا آشنایند... هیچ کدامشان شبیه دری نیستند که  دنبالش میگردد .... گم شده است  !  هیچ جا شبیه آنجایی نیست که روی زمین افتاده  بود !

 چشمانش سنگین میشود ، در خواب کسی دستش را میگیرد و میگوید : این کوچه ، زمین است ، نشانی شما اصلا مال این طرف ها نیست .... از خواب می پرد ! عرق سرد ....  بار چندم است  که خواب می بیند ... در بیداری هم می بیند کسی مدام تلنگرش میزند ، حواست کجاست ؟ برگرد ...

با خودش می گوید پس اگر در زمین خبری نیست پس از آسمان باید خبری بر ما برسد ... 

لو أَنَّ أَهْلَ الْقُرَی آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَیْهِم بَرَکَاتٍ مِّنَ السَّمَاء (سوره اعراف – ایه 96 )  برکاتی از آسمان میرسد اگر تقوا پیشه کنند ... تقوا را نمی فهمم ...

.

- گل های نرگس پژمرده شده اند ... باید آب گلدان را عوض کنم .... جمعه دیگری در پیش است !  قنوت ها باید ، هوای گل های نرگس را داشته باشند وگرنه  قنوت ها اسراف می شوند ........

.

   آنقدر در گوشش خوانده اند تقوا ...تقوا ... که فقط هجی کردنش را فهمیده است ! داشت فکر میکرد اگر به همان میزان نابلدی اش ،به قدر چندین دانه تربت تسبیح ، تقوا را بخواهد وارد موتور حیاتش کند چه  میشد ؟ً ....

«فان تقوي الله دواء داء قلوبكم، و بصر عمي أفئدتكم، و شفاء مرض أجسادكم، و صلاح فساد صدوركم»(نهج البلاغه . خطبه 189) 

تقوي  دواي دردهاي قلبهاي شماست؛ بينائي قلبهاي كور شماست؛ شفاي مرض بدنهاي شماست؛ صلاح عيب هاي افكار شماست....

    چشم ها ...آخر این چشم ها هرچه ورودی بگیرد ، ضبط می کند و بعد بیچاره می شویم .... چشم چیزی که ببیند ، مدام در ذهن مرورش میکند و حالا تکلیف اوهام  وافکار ما روشن است .....گوش ها ... به همان میزان که هجو و بیهوده بشوند و صادرات زبانی مان هم هجو خواهد بود و بی مغز !

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلاً سَدِیدًا ، یُصْلِحْ لَکُمْ أَعْمَالَکُمْ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ ......  ....  

زبان ... چشم ... نمی دانم اما شاید تقوای همین این دو ؛ ما را از خیلی گرفتاری ها نجات دهد ! ....

   می گفت :  شیخ الرئیس با خودش عهدی بسته بود که تا پایان عمرش  ؛ رمان و قصه های باطل و بیهوده نخواند ! حرف ها و افسانه های تخیلی ، دهن و ذهن آدم را کج و اشباع می کند و نفس را از درست اندیشی بازمی دارد ...لازم نیست هرچه را که هست بخوانیم و بشنویم و ببینیم ... ! ما برای این به دنیا نیامده ایم که کارهایی را که مباح است را انجام دهیم .... رمان های بی هدف خواندن ! کتاب هایی که فقط بدرد اوقات فراغت می خورد و یا....

ما باید دنبال اولویت ها باشیم ... وقت نداریم !

باید از آسمان بخواهیم برکات را ... راضی نباشیم به کوچه پس کوچه های به ظاهرسرسبز زمین ....

 وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ ....

   دلم میخواهد قاری محبوبم " مشاری راشد العفاسی " بیاید و بنشینم روبرویش و فقط این ایه را برایم بخواند و  من بمیرم .. بمیرم بلکه به اندزه گندمی کاش یقین حاصل میکردم که اگر چیزی میخواهم حتی از جنس نور  و اسمان ، هزینه اش تقواست .... حتی کمی  تقوا ! به حساب خدا ، همان کم ، برایم زیاد حساب می شود ....

                            لا یَقِلُّ عَمَلٌ معَ التَّقوی و كیَفَ یَقِلُّ ما یُتَقَبَّلُ ...(نهج‌البلاغه، حكمت 91 )

هیچ عملی همراه با تقوا، اندك نیست، چگونه چیزی كه قبول می شود، كم شمرده شود؟   

   تقوا یعنی عشق ! پرهیزکاری را نمی فهمم ..... تقوا یعنی صیانت از هرچه تو را از تقرب باز می دارد..... باید شروع کرد ! شاید از تقوای چشم ... شاید از تقوا در محیط مجازی ... تقوا از هرچیزی که خودمان می دانیم گیرش هستیم ...

لا یَنْفَعُ الایمانُ بِغَیرِ تَقْوی  ( شرح غررالحكم .  ج 6 ) 

 کاش بفهمیم که... ایمان بدون تقوا سودی نمی دهد ما را....

.

  باید کمی زندگی را  برای خودش محدود کند ... محدودتر  ! ... باید بداند فقط  راهروی ورودی اش تنگ است و راه رفتن در آن سخت  ، در واقع فقط خیال می کند که  دارد خودش را محدود میکند وگرنه ، این راهرو یک امتحان است ....

أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى ... راهرو که تمام شود می بیند برکات تقوایش را ....  و بعد در دریای نور غرق خواهد شد ....

     تقوا را نمی فهمم ... تقوا را باید فهمید ... این همه آدرس به شهر نور در قرآن ،  از در ِ تقوا معرفی شده  ! آدم دلش آب می شود وقتی روبروی کوچه ایستاده باشد و مدام  بهش بگویند اوصیکم بتقوی الله ... اما خودش را بزند به نفهمی و برود دنبال یک راه دیگر میان کوچه های زمینی  آسفالت شده ...

 ملالی نیست اگر شک کنی ؛ باز پیامبر می آید و برایت با جانش میخواند :  

ذَلِکَ الْکِتَابُ لاَ رَیْبَ فِیهِ هُدًی لِّلْمُتَّقِینَ ..

هدایت برای تقوا پیشگان است ......

می گوید ...

تــــــــا مـــــی توانیــــــد ، تقوا پیشه کنید ......

.فَاتَّقُوا اللَّـهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ ....

...

  گل های نرگس ِ خیس را  روی سجاده ام می گذارم ، گیج می شوم ...او  قرآن می خواند :

" «اوصيكم عبادالله بتقوي الله و طاعته، فإنها النجاة غدا، و المنجاة أبدا»

شما بندگان خدا را به پرهيزكاري و اطاعت از خدا سفارش مي كنم، 

زيرا پرهيزكاري فرداي قيامت موجب نجات و پيروزي ابدي است. " 

 ؛ نرگس ها پر پر می شوند  و من ..... 

- خیلی دوست داشتم پیاده روی اربعین روزی مان بشود تا قدم به قدم به « حرم » آقایمان نزدیک شوم تا بلکه این دل ِ ویران "قرار " گیرد ... اما ... اما شاید بالواقع  باید با تقوا قدم به قدم نزدیک شد به « حریم » ؛ تا دل " بی قرار تر " شود ... 

خدایا در اربعین حسینی ،  همه ما در "کربلا" باشیم حتی اگر بناست  آن روز زیر سقف آسمان "تهران" نفس بکشیم!

  الهی آمین .

- تا اشراف نداشته باشیم به جزئیات چیزی نمیتوانیم شبیه آن شویم  ؛ خوب است بدانیم صفات متقین را ... پیشنهاد میکنم بخش تقوا کتاب ده گفتار شهید مطهری و البته خطبه متقین امیرالمومنین علیه السلام را با « دل » بخوانید از اینجا 

- خبر فوری  : هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله :  یکی از اعمال روز 17ربیع الاول، زیارت امیرالمومنین علی علیه السلام است. وعده با مشتاقان ، برای 17 ربیع  ، ایوان سراسر نور نجف و ان شالله شب جمعه نیز در طواف کربلای حسین علیه السلام ...

تاریخ حرکت از تهران 27 دی ماه، زمینی، هزینه حدود 800 تومان . . مخصوص خواهران دانشجو یا طلبه  ( فقط سه زوج به عنوان انکه اقایانشان کمک مدیر کاروان باشند) .مشتاقان زیارت با در دست داشتن گذرنامه،2قطعه عکس2در3 عین عکس گذرنامه،کپی صفحه اول شناسنامه و کارت ملی، به ادرس: تهران، خ نواب، پایین تر از جمهوری، برج گردون جنوبی، طبقه اول،واحد102، دفتر زیارتی پرواز معرفت، مسول دفتر حاج اقا رضوی،مراجعه کنند.جهت اطلاع بیشتر با شماره تلفن09372204503 تماس بگیرید.  

 بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی »

  گاهی بعضی از لحظه ها ، خوش طعم می شود  ! برای تداومش ؛ فقط کافیست کیمیا گری به مذاقِ دنیایی ات خوش بیاید ، دیگر میتوانی انفجار نور را در لحظه لحظه هایت ببینی .... 

     کافیست یک اصل را باتمام تمام وجودت درک کنی وآن را  همیشه به خودت یادآور شوی  : 

" تو فقط آمده ای که برای محبوبت دلبری کنی و لاغیر ! "..

     اگر در همه اوقات ؛ حواست به این دلبری ها باشد ؛ آنگاه هر لحظه لذیذ و خوشمزه می شود ...

   * " الله اکبری " می گوید و من تمام عاشقی ام را روی سجاده ی کربلایی ام هزینه میکنم در اقتدای به او ....

 قاطی شدن نور با سجاده هایمان را دوست دارم ... آنچنان که  آفتاب بتابد بر کاسه ی  پُر از گـُل و آبِ کنار سجاده ام و کاسه از افتاب داغ شود و با تبخیرش ، فضا پر شود از بوی نور و گلاب ...  بعید نیست آن وقت چشمی هم روی تربت کربلا ، در میان سجده ای ؛ قشنگ شود و برق بزند .... بعید نیست در میانه نماز دلی از دلبریِ محبوبش ؛غش کند  ... غش کند ... غش !

 .

.

   معتقدم همه ی لحظات و رخدادهای تلخ حیات آدمی – البته تلخ در تعبیر ظاهرانه ی ما - را هم میتوان به نور متصل کرد و لذت برد !!   ( ملالی نیست اگر جمله ام را یک شعار ادبی قرائت کنی و با پوزخندی از آن بگذری من به آنچه میگویم یقین دارم !  )

   محرم را با تمام ماتم و سیاهی هایش دوست دارم ! همین مرا بس که از این محرم ، یک کلید واژه بر سراسر زندگی ام به امانت گرفته ام تا همیشه یادم بماند ...

    " امتحان ..امتحان .... " ! گاهی خیلی از معناها را بارها شنیده ای و خوانده ای اما هنوز آن را با جان و دلت درک نکرده ای ! خدانکند خدا نکند چیزی رزق ِ دانسته هایت شده باشد و تو هنوز بدان عامل نشده باشی ....آخ که چقدر از توفیقات بیشتر خودمان را محروم میکنیم با این عامل نبودن هایمان !

    این روزها هرچه میشود سریع با خودم واگویه میکنم که امتحان است.. امتحان .. ! انگار که قلبم ؛ جانی دوباره  بگیرد برای دلبری کردن با یاداوری این حقیقت .... 

     چه آن پیشامد برایش خوب تلقی شود و چه ناخوشایند ؛ همه اش امتحان است ! باید حواسش جمع باشد ......باید از این امتحانات لیاقت کسب کند ... باید ظرفیت وجودی بیشتری را کسب کند ! چقدر خوب میشود بدانیم همه آنچه را که حال به آن مبتلا هستیم چیزی نیست جز برگه ی امتحان ... کاش می شد حواسمان را از محتوای امتحان پرت کنیم و فقط بدانیم نهایتا برایمان یک نمره می ماند و یک لذت دیدار محبوب.... ( چقدر سوره فجر میچسبد برای تشدید حسرت دیدار محبوب ! )  

.

.

أحَسِبَ النَّاسُ أنْ يُتْرَكُوا أنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لا يُفْتَنُونَ * َلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ...؛

 مردم گمان نکنند همين که گفتند ايمان آورديم، ما آنها را رها مي‌کنيم و از آنها مي‌پذيريم. اينها بايد امتحان شوند. پيشينيان را امتحان کرديم، اينها را نيز امتحان خواهيم کرد...   -عنكبوت (29)، 2،3 -

.

.

   کافیست باور کنی ریحان ! همه و همه ی این دَم به دَم نفس کشیدن هایت هم تحت اراده خداوند است ... همین را باور کنی برایت بس است تا خودت را بالا بکشی ...!  راستی عزیزدلم لحظه های خوب حواست را پرت نکند ، حواست باشد ، تورابه خدا حواست باشد .... امتحان ِ – نعمت های خوب – چه بسا سختتر باشد و غفلت در آن بیشتر و پنهان تر  ... حواست باشد ...

.

.

وَنَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً؛ 

 «ما همة شما را با خوبي‌ها و بدي‌ها مي‌آزماييم [و مبتلا مي‌كنيم]»

.

.

  همین را باور کنی که هرچه پیش می آید ، شروع یک امتحانست ، کافیست .  دیگر نیازی نیست بروی بیرون دایره بنشینی و  میزان تلخی و خوشایندی این رخداد  را برای خودت بسنجی و تحلیل کنی ! تو فقط موظفی روزنه ی نور را در این پیشآمد برای خودت بشکافی ..... نور ... نور .... حواست را جمع کن که کدام نقطه ضعفت ، هدف این امتحان قرار گرفته ! شاید صبرت .. شاید میزان عابد بودن و مخلص بودنت یا .................. گند نزنی ! حواست را جمع کن ....  

.

.

: وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّى نَعْلَمَ الْمُجَاهِدِينَ مِنْكُمْ وَالصَّابِرِينَ

يکي از موارد آزمايش اين است که ما زمينه‌اي پيش مي‌آوريم که معلوم شود چه کساني اهل جهاد و صبر هستند.

.

.

* رکوع می رود ! جانانه چشم هایم خم میشود و دستانم زانوهایم را میبوسد .... چقدر ذکرهای نماز ، دل میبرد ... دل ...

   رسیده است به مرحله بندگی در کنار یکی از بندگان ِ معبودش ! بناست هر دو وسیله امتحان هم شوند برای این مسیر الی الله ... همچنان که قبلتر پدر و مادرش وسیله آزمایش او بودند و هستند .... فرقی نمیکند در کدام مرحله به سر می بری ... خیلی بیشتر از بقیه ؛ حواست به ذوی الحقوقت باشد در این امتحانات.... پدر ...پدر ...مادر ...مادر ....اینان بیشتر وسیله آزمایش اند برای تو ....  آخ !

.

.

لِّيَبْلُوَ بَعْضَكُم بِبَعْضٍ. وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِّيَبْلُوَكُمْ فِي مَا آتَاكُم. 

ما شماها را وسيلة آزمايش ‌يكديگر قرار داديم. برخي انسان‌ها براي برخي ديگر جاذبه‌اي دارند كه وسيلة آزمايش آنها مي‌شود.( اگر حتي برعكس، موجب نفرت شوند، بازهم آزمايشي ديگر است؛ اينكه انسان درمقابل کسي که از او نفرت دارد، چه عکس‌العملي نشان مي‌دهد. )

.

.

حالا سیر و سفرش جدی تر شده ، باید اسمش را بگذارد " همسفر بندگی " ! همسفری که خد برایش خواسته ....

    بدان  حالا که در کنار او قرار گرفته ای دیگر موعد آن نیست که دفترچه ات را برداری و در کنجی جلوس بنمایی تا شخصیت او را مورد تحلیل و افاضات خودت قرار دهی که فرضا چقدر بدی و  خوبی دارد و تا چه میزان این – همسر - مطابق میلت است ! ... نه هرگز ، چنین محاسبه ای در شان تو نیست !...وظیفه تو فراتر از این چیز هاست .... فراتر از این که اول خوبی هایش را بسنجی و بعد در چرتکه دنیایی ات محاسبه ی مختصری کنی و بعد نتیجه بگیری چقد خوبی به او بدهکاری و چقدر هم باید از او دریغ کنی که نکند زمانی بیش از حد لیاقت او – البته به زعم خودت – برایش هزینه کرده ای از داشته هایت....

   حواست باشد وقتی در این سیر " الی الله " به تو لطمه می خورد که بخواهی دنیایی بسنجی و دنیایی عمل کنی  !

     آخ که چقدر دلگیر و تاریک است چنین محاسبه ای ! اینکه بنشینی محبت ها و خدمت هایت را در جدول حساب و کتاب قیمت گزاری کنی ... چنین محاسبه ای به سان آن است که همه اش را زیر آتش خاکستر کرده باشی ..وای بر تو ریحان اگر.... !

      ازدواج ، یک مرحله است که اگر در - همین نکات ریز و محاسبه های دنیایی بی ارزشش - بمانی تا ابد درجا خواهی زد ! سعی کن بعد از تاهل ، خیلی خیلی زود ، از این چارچوب ها بیرون بیایی و تکلیف خودت را با خودت روشن کنی ... نکند در آن هِی درجا بزنی  ! 

    ازدواج فقط مقدمه ای است برای هدفی والاتر .... حواست باشد که هدفت را گم نکنی و جا بمانی میان محاسباتی که فقط سیاست همسرانه(!) در ان موج میزند و رضایت احدیت در پی اش نیست .... بدان کمال و رشدی که در این همسفری خواهی داشت ، به پای تمام عمر مجردی ات هم هرگز نمیرسد ! پس قدر بدان و خرابش نکند  ....

اخلاص ..اخلاص ....

.

.

.

.

  معتقدم برای کیمیا گری ، یک اصل و یک دستورالعمل بیشتر نیاز نیست ! آن هم اخلاص محض و بی چون و چرا در همه امور است ...

     به هر قدر که مخلصانه تر عمل کنیم؛ طلای ناب تری از امتحانات و لحظاتی که خداوند به ما عنایت کرده ،  در دست و بالمان خواهیم داشت که هزینه این سفر کنیم برای پرواز .... یادت نرود قبل از کاری " قربه الی الله " را در کارت ؛ بکاری که اگر به نتیجه نرسیدی ، حداقل قلبت آرام باشد و خسران نکرده باشی ..

 .

.

* الله اکبر " آخرش است ... غرق سجود است ! چقدر سجده های آخر را دوست دارم ! انگار که آدمی دلش نمی اید از اخرین سجده دل بکند ....هی دعا میکند ...دعا میکند ... دعا میکند .... و چقدر میچسبد در سجده های اخرت همیشه شفاعت آقایت را بخواهی ...او زمزمه کند و تو بشنوی و دلت فقیر شود ...فقیر ...فقیر ....

  کاسه آب ، کنار سجاده است ....بوی نور می آید ...باید خم شوم ، سجاده اش را ببوسم .... بوی نور می آید ... !

.

.

 .

   کاش گیر این ابزار آزمایش ها و امتحانات دنیا نمانیم ...کاش اگرهم بلد نیستیم خوب امتحان پس بدهیم ، حداقل خالصانه ادای عاشقی دربیاوریم ! یقین دارم که اگر دلمان آب شود ، کسی از آسمان می آید چشم هایمان را  می بوسد ...

دیر است ...خیلی دیر ...

باید تا وقت داریم ؛ برای " او " شویم ...

باید زودتر همه چیزمان را آسمانی کنیم ... 

تا آسمانی نشویم ، آسمانی از اینجا نمیرویم ....

.

.

.

* السلام علیکم و رحمه الله و برکاته ................ الله اکبر ...الله اکبر ..الله اکبر .............

 -یادت نرود برای امتحاناتی که مبتلایش هستی خداوندت را از اعماق وجودت شکر کنی : 

قَالَ هَذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأشْكُرُ أمْ أكْفُرُ؛نمل (27)، 40:  گفت اين از فضل خداوندگار من است تا مرا بيازمايد كه سپاس مي‌گزارم، يا ناسپاسي مي‌كنم.

 - فَأمَّا الإنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أكْرَمَنِ * وَأمَّا إِذَا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أهَانَنِ؛فجر (89)، 15، 16:

 اما انسان وقتي خداوندگارش او را بيازمايد و اكرام كرده، نعمت بخشد، گويد خداوندگارم مرا اكرام كرده؛ ولي وقتي او را بيازمايد و روزيِ او را تنگ گيرد، گويد خداوندگارم مرا خوار كرده است.

 - حواسمان باشد که  عکس العمل ما نسبت به این امتحانات ماست که مسیر زندگی ما را تغییر میدهد و مسیر های جدید را برایمان می سازد .... توفیقات خوب خوب را روزی مان میکند و ..... مگر ما همه اش چقدر قرار است زنده باشیم ؟ ..... حیف نیست برای غیر از او زنده باشیم و برای غیر از او زندگی را نفس بکشیم  ؟ ....   خدایا خودت کمکمون کن ... ما خیلی زود باز همه چیز یادمون میره .... 

 - پیشنهاد میکنم مباحث حاج اقا پناهیان در شب های محرم در هیات میثاق با شهدا رو حتما دانلود کنید و گوش کنید . انشالله راه گشا خواهد بود . 

- چقدر دلم بین الحرمین میخواد ... اربعین .... پیاده  روی ....خوش بحال زائرایی که اسمشون نوشته شده .....امسال بازم حسرت نصیبمون شد . دعامون کنید . 

بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی »

بسم الله نور ...

 یَا نُورَ النُّورِ یَا مُنَوِّرَ النُّورِ یَا خَالِقَ النُّورِ یَا مُدَبِّرَ النُّورِ یَا مُقَدِّرَ النُّورِ یَا نُورَ کُلِّ نُورٍ یَا نُورا قَبْلَ کُلِّ نُورٍ یَا نُورا بَعْدَ کُلِّ نُورٍ یَا نُورا فَوْقَ کُلِّ نُورٍ یَا نُورا لَیْسَ کَمِثْلِهِ نُورٌ ............

 نور ...نور ....اساسا کلمه نور را دوست دارم ! ... نور ...نور ....

این روزها به غدیر نزدیک می شود و حسابی حال و هوای ایوان نورانی نجف ، دلش را روشن کرده.. ..

به غدیر نزدیک می شود و  حواسش پرت قرآن سفیدیست که بناست سر سفره ، از رویش نور را بخواند .... 

به غدیر نزدیک می شود  و دلش پیش فرازهای دعای کمیلیست که بناست یادش بیندازد که چقدر بنده ی  عاصی و مسکین و محتاجیست  و او چقدر کریم است و کریم  ....و چقدر نور دارد برای بخشش به دل تاریکش !

  به غدیر نزدیک می شود ..... اما نمیداند چرا تعبیر و تفسیر غدیرش در کرب و بلا جان گرفته ... ! چشم هایش فقط بین الحرمین را می بیند و آن سفینه نجات عالم را ...... همان جایی که به قامت روی زانوهایش بر خاک افتاد و کسی آمد ، زخم هایش را با چادر خاکی مادر التیام داد .....  و بعد هم چادر را بقچه کرد در بقلش تا بماند و بماند  !

 بهغدیر نزدیک میشود و قلبش تپش گرفته است .. می کوبد بر دیواره سینه اش " یا علی یا علی ....نبضش را بگیری با " یا علی "ضرب گرفته ...... خونش داغ است ؛ رگ هایش پرخون تر از همیشه !.... غدیر ...غدیر .....  " یا علی ذکر علی عباده  " .....

 یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا علی یا عل یا علی یا علی یا علی یا علی ...آه !

دلش میخواهد بگوید یا علی یا علی یا علی یا علی ..........آنقدر  بگوید که به نفس نفس بیافتد ... یا علی یا علی یا علی ...

 " .... آنقدر که یا علی هایش رشته ی تسبیحی بشود تا برسد ؛ برسد بر سر در حرم آقاامیرالمومنین اروحنا فداه ، تا  دانه دانه ذکرهایش  کف پای زائران شاه نجف را ببوسد ....

 به غدیر نزدیک می شویم و من دستانم یخ می کند برای او ....

هنوز وقتی یادش می افتد دو سال پیش را ، در همین عرفه بود و عید غدیر ، وجودش داغ داغ می شود !  ..... چه میدانست کرم این خداندان سراسر کرم ، خوب دستگیری می کند از بیچاره ها .....فکرش را هم نمیکرد مسیرش  این شود و انتخابش ..... یا کَافِیَ مَنِ اسْتَکْفَاهُ یَا هَادِیَ مَنِ اسْتَهْدَاهُ ....

دلم میخواهد این شب ها فقط در جوشن صدایش کنم ..... نور است جوشن ..نور علی نور .... 

یَا اَقْرَبَ مِنْ کُلِّ قَرِیبٍ

یَا اَحَبَّ مِنْ کُلِّ حَبِیبٍ یَا اَبْصَرَ مِنْ کُلِّ بَصِیرٍ

یَا اَخْبَرَ مِنْ کُلِّ خَبِیرٍ یَا اَشْرَفَ مِنْ کُلِّ شَرِیفٍ یَا اَرْفَعَ مِنْ کُلِّ رَفِیعٍ 

یَا اَقْوَی مِنْ کُلِّ قَوِیٍّ یَا اَغْنَی مِنْ کُلِّ غَنِیٍّ یَا اَجْوَدَ مِنْ کُلِّ جَوَادٍ یَا اَرْاَفَ مِنْ کُلِّ رَءُوفٍ .....

- انسان اگر محبتش را در راه محبین خدا اعمال کند به نتیجه میرسد، محبت ادمی را قربانی می کند، می کشد و شهید می کند.شهید محبت سر و صدایی ندارد.کسی شمشیری نمی بیند،صدایی نمی شنود.محبت انسان را خیلی مخفی شهید می کند،آن چنان می کشد که صدایی در نمی آید.

پرده ی اول :

زبانت روزه است ؟ چادر سرت میکنی ؟ .... عبا و لباده می پوشی ؟ .... گرمت می شود ؟ سخت است ؟ دلت میخواهد گاهی یواشکی سر همین تکالیف دنیایی َت بگویی الهی اشکو الیک ؟!!

" روزه در گرما جهاد است " ، بایست ! آنقدر این حدیث را نخوان لطفا !!! ، آنقدر دیوار های شهر را پر کرده اند از این حدیث که آدم یادش می رود در دلش بگوید : < قابلی نداشت خدا ! > ؛ مگر بنا نیست بگوییم " هر چه از دوست رسد خوش است ! " هرچه بیشتر بهتر ......فکر میکنم این جمله ، تفسیر همه ی احادیثی است که ائمه علیهم السلام برای مسلمین کم طاقتی چون ما در باب روزه روایت کرده اند ، یعنی هر چه خواسته ، برایتان خوش باشد چون اجرش سخاوتمندانه است مثل جهاد  ؛ حالا نمی شود برای چند وقت حواس ِ نفسمان را از اجر و پاداش پرت کنیم ؟!

اینکه عرق کنی ، گرمت بشود ، تشنه ی تشنه شوی و ..... (البته کاش حداقل ، روزه مان از همه ی ابعاد حقیقتا صحیح و کامل بود ! )  تازه با زبان روزه بدخلق و زود جوش و بی حوصله هم بشوی ؛ فکر کردی هنر است ؟ روزه ای که پشتش رنجاندن دیگران باشد چه فایده ای دارد ؟

    من می گویم اگر چادر سرت کرده ای به اندازه کافی داری از آن بهره هم می بری ! آنقدر که چادر و این پوشش حجاب ، برای تو فایده دارد ، که دیگر با آن بی حساب ِ بی حسابی ! پس اینقدر لطفا سر حجابت منت نگذار ....ایضا برای باقی تکالیف الهی َت ..

راستی نمیخواهد آنقدر به رخ اقایان هم بکشی که " شما نمیدونید ما چه جهادی میکنیم توی این گرما با این حجاب ! " ، نه خواهر من ! این حجاب بیشتر از این ها دینش را به تو ادا کرده .... !

وقتی کلافه می شوی کاری ندارد ؛ لبه ی انگشتر عقیق و یا گوشه چادرت را بگیر و ببوس ! بگو فقط برای تو ! قابل تو را هم ندارد ای خدا ..... ! معجزه میکند این عاشقی ها ! شعار نیست ، یعنی نباید شعار باشد .... یک کولر گازی دو موتوره در وجودت روشن می شود ، هرچه هم افتاب بیشتر بتابد ؛ تو بیشتر دلت خنک می شود ! فقط کافی است که تعبیر ها را برای خودت عوض کنی ........................................

تو که روزه ات جهاد نیست ، عملت رو هیچ هیچ بدون ریحان ! چون بالواقع هیچ ِ هیچ هست ..... روزه ی رانندگانی رو ببین که چندین ساعت زیر آفتاب ِ مستقیم ، توی ترافیک داغ و شلوغ ..... یا آن کارگر هایی که ... یا نانوایی که ... یا آن پلیسی که .............................................

راستی یادم رفت بگویم گرما ، گرما نچشیده ای ! بد نیست از خوزستان هم خبری بگیری ! از آب و هوای داغ ِ جنوب و روزه داران شاغلش ! از شهری که تا اواخر آذر ماه کولر های گازی شان به راه است ، و ما ادراک گرمای مرداد ماه خوزستان ؟!

راستی چرا اینقدر با خدا حساب و کتاب میکنی ؟

یاد زری خاتون ِقلعه گنج ِمنطقه محروم کرمان در اردوی جهادی تابستان می افتم ، وقتی از روزه داری َش در روزهای داغ میگفت ؛ من مانده بودم که وقتی چنین بنده ای با این شدت فقر و کپر نشینی با آن داغی ِ هوای کرمان ، اینگونه روزه میگیرد من با چه رویی می توانم به خدا بگویم من هم روزه دارم !!

زری خاتون را یادت بماند ....زری خاتونی که برایم میگفت به مسئولین بگو اینجا را لوله کشی آب کنند ؛ چون ماه مبارک رمضان آب های ذخیره شان که تمام شود تا چند روزی از ماه مبارک آب برای نوشیدن ندارند !!!

روزه و صیام تو در برابر خیلی ها هیچ است ! همین بس که خجالت بکشیم از نوع ِ روزه گرفتن و نداری مان ...همین بس است ، شاید در این شب های آخر ماه مبارک ، بواسطه همین یکم خجالت کشیدنمان حداقل چیزی خالصانه در پرونده ماه رمضان ۹۲ مان نوشته شد .... شاید ...........................

پرده ی دوم :

سحر جمعه است ، گوشه های خاص و دنج حرم را دوست دارم ، بالاخره در حرم َش آن گوشه ام را می یابم ، یک خواب ِ آنی به سراغم می آید تا چشمانم را می بندم صدای خانم عرب کناری ام حواسم را پرت میکند ؛ چیزی می پرسد ، وقتی به زبان عربی پاسخش را میدهم از اینکه میتواند با زبان ِخودش با من سخن بگوید انگار صمیمی تر میشود و میخواهد مکالمه ادامه داشته باشد ...

از عربستان سعودی زائر امام رئوف شده است ، از پشت پوشیه فقط چشمانش را می بینم اما آنقدر باهم گرم می شویم که درد ِ دلش جان میگیرد و بی دلیل دلم میخواهد اشک هایش را از پشت پوشیه ببوسم !

نمی دانم چه می شود که بحث مان کشیده میشود به وضعیت موجود شیعه در عربستان سعودی ....

اسمش فاطمه است ، زنی میانسال ! شیعه ای که با تمام درد ، از لحظه لحظه ی زندگی َش می گوید ! از فشار ِ سیاست های آل سعود و سختی ای که دولت و محله های اطراف و وهابیون بر شیعه ها می آورند ....

از غربت می گوید ... غربت ! از غربت ِ شیعه ...غربت غربت ....... انگار که یاد حرف اقا مصطفی چمرانم می افتم که هر جا شیعه ای دیدید به او محبت کنید که ۱۴۰۰ سال است که شیعه یتیم است ! هیچ وقت با این وضوح درک نکرده بودم یا حداقل به آن ؛ به این شکل عمیقا فکر نکرده بودم که حقیقتا زندگی شیعیانی که در این بحران ها نفس می کشند چقدر طاقت فرساست و البته که چقدر اجر و قرب دارد .... و ما با این همه زمینه های حاضر و مساعد چه کرده ایم ؟! .... چقدر عقبیم ؟!

بیشتر از وهابی ها میگفت ، که چقدر در مدارس برای فرزندانشان شبهه پراکنی می کنند و چقدر باید حواسشان به فرزندانشان باشد که با تفکرات ِ شیعه تربیت شوند و مصون بمانند از این همه حملات ِ روانی دشمن ... میگوید با اینکه با اهل تسنن هم همسایه اند و با آنها عهد اخوت دارند ، اما باز حس غریبگی میکنند ...

میگفت اینجا - مشهد - بهشت است برایش ... بهشت ِ بهشت .... ! میگفت اینجا ، حضور امام حس می شود ! اینجا حس میکنی در آغوش امامی ! .... میگفت اینجا امام ؛ زائر دارد .... آدم زائر ها را که می بیند خداروشکر میکند ...اما بقیع ....! بقیع .....

انگار پشت همه ی کلمه هایش یک بغض ِ تازه نفسی کاشته شده است ، با هر دردی که سخن میگوید هم قلب ِ من و هم چشمان او می لرزد ...

به او گفتم من حتی تحمل همان چندروز بی حرمتی ای که در مدینه منوره دیدم را نداشتم ؛ شما چگونه این وضع را تحمل میکنید ؟! گویی که دست گذاشته باشم روی همان نقطه داغ داغ داغ قلبش !

انگار که خودش و زندگی خودش را یادش رفته باشد و فقط غربت ائمه بقیع برایش تداعی شده باشد .....

از پشت همان پوشیه ، سرش را میچرخاند در رواق ؛ بزرگی و جلال و آینه کاری اش را می بیند و یا یک حسرتی میگوید میشود روزی برای سیدنا حسن بن علی علیه السلام هم بارگاهی ساخته شود ؟

از حبیبش رسول الله صلوات الله علیه برایم میگوید ، چقدر می چسبد وقتی یک عرب زبان ، نام ائمه را بر زبانش جاری میکند ، نمیدانم چرا ؛ اما حس میکنم فطرتمان با زبان عربی یک حس ِ دیگری دارد ...یک حس خاص ! انگار یکجور دیگر نام ائمه علیهم السلام به آدم میچسبد ؛ وقتی زنی ...نفسی ....با آن لهجه فصیح عرب زبانش ، نام رسول تو را بگوید آن هم با نهایت احترام و اکرام و خضوع .... نه مثل ِ بعضی ما که انگار .................................................... اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

سخنش به خانوم حضرت زینب سلام الله علیها هم میرسد ... آنقدر حرف هایش و لحنش درد و بغض داشت ، که زینب و طیبه هم که کنارم نشسته بودند با اینکه درست متوجه نمیشدند او چه میگوید گریه شان گرفته بود !

بعد میگوید : هر کجا و هر زمانی که شیعه نباشد آن امام معصوم ما ، غریب است ! غریب .... اللهم عجل لولیک الفرج را یکجور دیگر زمزمه میکند ....! لکنت میگیرم برای آمین گفتن !!

آخر میترسم وقتی پرده ها کنار برود بگویند امام رضا علیه السلام غریب است

حتی میان این همه شیعه ایرانی ...میترسم .... از شیعه نامیدنمان اما شیعه علی ع نبودنمان میترسم ....

دختران محجبه کوچکش کنارش نشسته اند ، از تعداد فرزندانش می پرسم ، از حسش نسبت به پوشیه زدن ، از نوع حجاب ، از خیلی چیزها ، که تک تک جواب هایش برایم نور و جان داشت !

مکث میکند و با یک تلخی خاصی از من می پرسد در ایران روزه امری واجب است ؟ حجاب چطور ؟

مکث میکنم و با یک فخر ِ خاصی می گویم : " نعم نعم عزیزتی ، هذا امر ُ واجب فی بلدی علی الناس ! "

با گله پشت سرهم واگویه میکند ، پس چرا در اماکن عمومی افراد میخورند ؟ چرا با این حجاب های نامناسب و خلاف ادب به محضر سیدنا مولانا امام علی بن موسی الرضا علیه السلام وارد حرم شریف میشوند و......................... بغض میکند !

بعد می گوید چرا ایرانی ها با ما اینطور برخورد می کنند ؟ چرا از عرب ها خوششان نمی آید ؟ مگر ما شیعه نیستیم ؟ ما در کشورمان آن طور تحقیر می شویم ....اما ناراحتمان نمیکند ، چون آنها دشمن اسلام هستند ، ما مقاومت میکنیم ، تحمل میکنیم ..... اما در اینجا دلمان میشکند ! پس ما کجا برویم که دلمان گرم باشد کنار خواهران و برادران شیعه مان هستیم .....

دست هایش را گرم میگیرم و از روی همان پوشیه ، پیشانی اش را می بوسم و میگویم ... همه ایرانی ها اینطور نیستند ! همان عده ی قلیل ِ ...... چه بگویم !؟ می گویم شما شیعه ی علی علیه السلام هستید ....

مقاومت کنید ...او می آید ، او می آید ........

آمین هایش ، تا مغز استخوان آدم فرو میرود ......

شماره ام را برایش مینویسم و می گویم هر وقت طهران آمدید ، آنجا ما در خدمتت هستیم .

یک فی امان الله جانانه روی صورتش جا میگذارم ، پوشیه اش را برمیدارد و با من خداحافظی میکند .

.

.

.

.

.

بعد یک لحظه فکر میکنم ، چقدر دریچه دیدمان نسبت به دینداری کوچک است !

آنها شیعه اند و ماهم شیعه ..... خواهران و برادران شیعیان ما در چه وضعیت غیرقابل تصوری در حال مقاومت اند و منتظر ظهور ..... وما چه کرده ایم در قبال شیعه بودنمان ؟ !

و ما اینجا ....اینجایی که مملکتمان شیعه است و راحت و بی هیچ دغدغه ای هرقت دلمان تنگ شود حسین مان را نجوا میکنیم یا .........................................

چقدر ما بدهکاریم به خدا ...

چقدر نعمت هایی را داریم که حتی ازشان بهره نبرده ایم  چه برسد به شکرگزاری برای داشتن شان !!

میترسم

می ترسم از روزی که کسی می آید قرآن را برایم باز میکند و آیه ای از نور منفجر می شود روی چشم هایم که :

" ثم لتسئلن یومئذ عن النعیم " ( آیه آخر  سوره مبارکه تکاثر )

در آن روز همه شما از نعمت هایی که داشتید بازپرس می شوید ...

در آن روز همه شما از نعمت هایی که داشتید....

در آن روز همه شما از نعمت ها ....

بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی»

... و کیست خدایی جز تو که بتواند چنان عشق و چنین ارضی بر عرصه ی هستی بگستراند...؟ 

لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَکَ وَ بحَمْدِکَ ...

لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَکَ وَ بحَمْدِکَ ...

لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَکَ وَ بحَمْدِکَ ...

    اردیبهشت برای من انفجار قشنگی هاست ، اردیبهشت برای من یک سجاده ی پُر گل ، به وقت ِ اذان است ... یک قدقامت به حی علی العشق است ، حس حضور  یک حضرت ِ علیه السلام  ....

   اردیبهشت برای من تسبیح ِ ذکر ِ " الحمدالله " است ، یک نماز شکسته ی قضای دو رکعتیست به نیابت از همه غنچه های سفید ، احیای یک شب قدر ِ پر از عاشقانه های ناب است اردیبهشت ...

    ترکیب نان و ریحان را دوست دارم ، قاطی شدن برگ های ریحان بنفش و سبز رنگ  ، پنیر سفید با خرماهای مشکی ای که با صلوات ؛ درونش گردو کاشته شده باشد ؛ به انضمام همان نان داغ تنوری که از روی محبت ، در دل سفره مینشیند ، را دوست دارم !

    باید عاشق باشی تا بتوانی صبح زود بیدار شوی و شروع کنی به کارهای کوچک ، کارهایی که می بوسیشان و درگوشی بهشان میگویی " قربه الی الله ".... و همان کارهای کوچیک ، بزرگ میشوند به وسعت الله اکبر .....

کاش زودتر عاشق شویم ، میترسم وقت ِ مان تمام شود !

   به امید شروع ِ یک صبح جانانه از یک روز جمال و جبروت خدا .... اینکه هر کس بیدار شد و سفره را دید کیف کند ، ( حتما خدا هم کیف میکند نه ؟ ) اهالی یادشان نرود چقدر میتواند روزهای خدا قشنگ باشند ، حتی در تهران با حجم این همه دی اکسید کربن و خیابان های سیاه آسفالت شده ....

تو میتوانی بهانه ای باشی برای آنکه ملائک در خانه ات سقوط کنند کله ی صبحی !

    در خانه میشود عاشق شد ، میشود همه چیز را نو کرد ، تمیز کرد و روی همه ی همه ی  کارها نوشت به عشق ِ الله ...... فرقی ندارد مرد ِ خانه باشی یا خانم ِ خانه ... یا حتی فرزند ِ کوچک ، مهم این است که تو عبد باشی ، عباداتت را وسعت دهی به همه ی زاویه های گم و کنج زندگی َت ... اولین مسجد و محراب ِ توهم ؛ همان خانه وخانواده ات است ...

   میتوان با یک کار کوچک خُلق ِ همه ی اهل خانه را بهشتی کرد و همان اول ِ صبح ، بهانه ای باشی تا بعد از قرن ها دوباره سوره حمد نازل شود!

هر سال ،اردیبهشت که قاطی زندگی مان میشود ، دلم غنج میرود برای ناز کردن ، برای آنکه بهانه بیاورم تا بنشیند آیات بهشتی قرآن ِ عزیزم را بخواند روی همان پارچه ی سفید ِمعهود در کنار آن پشتی قرمز رنگ ....

گاهی در آن لحظات ِ اوج قرائت ، فکر میکنم آیا حقیقتا هیچ لذتی میتواند بالاتر از این باشد که آیات ِ بهشت ، با اردیبهشتم قاطی شود ؟

این روزها خیلی فکر میکنم به چگونگی ابعاد ِ سبک زندگی ِ دینی ... ، فکر میکنم به سبک زندگی جهادی ... فکر میکنم...فکر میکنم ....

    به مبحث جنجال انگیز سوسول بودن نامحسوس و غُر غُروو بودن ! فکر میکنم ...فکر میکنم به بی حوصله بودن ها ، به عصبیت های بی مورد ، به بدخلقی ها ، به بی انگیزه بودن ها ، به نا امیدی ها ، به روزمرگی ها ، به نارضایتی های بی حد و اندازه ، به توقعات ِ سیر نشدنی .. .......  به کلی از خصوصیاتی که روی بعضی از آدم ها - که قرار بود خلیفه ی الله باشند روی زمین - پاشیده شده است و دینشان زیر این همه نازیبایی ،دارد نفس نفس میزند برای زنده ماندن !... به خصوصیاتی که ذبح شان ، فقط کمی همت میخواهد و عشق ....

آنگاه بعدش شاید بتوانیم مثل یک "خلیل " نماز بخوانیم ، بنظر من ، در این دنیا همه چیز به همه چیز ربط دارد ، برای همین  میگویم ذبح شرعی این خصوصیات به بهتر خواندن نماز  ارتباط مستقیم دارد ...

   اینها که از ذهنم میگذرد، خیلی بی ربط،  دلم می خواهد معجزه شود ... نقاره چی ها بزنند .... ، تمام خانه ها ، پنجره هایشان باز شود ، کبوتر ها برنج های آب خورده را کنار طاقچه ی پنجره ها بخورند ودیگر هیچ دانه ی برنجی در خانه ها اسراف نشود ...باغچه ها پر از مورچه هایی شود که پُر بار به سمت لانه هایشان میروند و ...

   فکر میکنم هنوز و هنوز چقدر کار دارم برای انجام دادن ، همان کار های کوچکی که بال میدهد مرا .... چقدر برای آنکه یک زن هستم باید فکر کنم تا چگونه لذت ِ دینداری را برای اهل خانه ، همسر و فرزندان ، قشنگ ترسیم کنم ...

.

.

.

بگذریم ؛ داشتم از اردیبهشت ِ خدا میگفتم !

اردیبهشت ، یعنی جنون ِ بی وقفه ی اردیبهشتی ها ، یعنی خیس شدن تام زیر باران ، له له زدن برای خواندن یک نماز جماعت به اقتدای او ......... درخواست میکنم ، مرا نگاه میکند ، میگویمش جلو بایست ، اقتدا میکنمت زیر باران ... دیوانگی هایم را میشناسد ، می ایستد ..... من امشب بزرگ میشوم !

+ بچه تر که بودم فکر میکردم در سالروز تولدم یک هو ، یکسال بزرگتر میشوم ، امشب چهاردهم ادریبهشت ، باز بچه شده ام  و دنبال ثانیه هام ، حال ، دنبال لحظه ای هستم که این احساس بر من مستولی شود که آری ریحان بزرگ شده ای !

+ اردیبهشت ، یک نماز واجب  شکر دارد ، تا قضا نشده بجا آوریم ، خیلی وقت است که برای نعمت هایش ، خودمان را توی بغلش ننداخته ایم .... گاهی لازم است وقتی یک احساس ِ ناب داریم ، بی اجازه برویم در بغل خدا !  شاید بی مقدمه برویم دعای عرفه بخوانیم بهتر است تا یادمان بیاید قضای شکر چه نعمت هایی را باید بجا آوریم ...

  - خدا که فقط متعلق به آدم های خوب نیس ؛ خدا ،خدای آدمهای خلافکارم هست و فقط خود ِ خداست که بین بندگانش فرق نمی گذارد ؛ بالواقع خدا عند ِ لطافت ؛ عند بخشش ؛عند بی خیال شدن ؛ عند چشم پوشی و عند رفاقت است ؛ رفیق خوب و با مرام همه چیزش را پای رفاقت میدهد ؛ بایستی  یک فکری به حال اهلی کردن آدم ها بکنیم ، اهلی کردن ...اهلی کردن یعنی ایجاد علاقه کردن و این تنها راه رسیدن به خداست ....

سکانس ِ مورد علاقه ام در فیلم مارمولک

بعد نوشت :  ( موقت نوشت )

    جمعه ، بیستم اردیبهشت ماه ، هر کدام از رفقای شناس و ناشناس وبلاگی که دلش هوای بهشت ِ سراسر نور حضرت زهرا (سلام الله علیها ) - گلزار شهدا - را دارد بگوید و شماره اش را برایم بگذارد تا باهاش هماهنگ کنم ... حوالی ۹صبح ، میرویم برای عاشقی ... سالگرد عروج جوان شهیدیست ، میرویم برای تسلی دل ِ مادرش  ... بعدش هم - مثل بار گذشته ، بچه هایی که بودند میدانند ! - می رویم جایی تا دل ها ، بی مقدمه از "عسل" بگویند !

    + دیدار دفعه قبل آنقدر عجیب بود و عجیب و عجیب ... آنقدر برکت داشت و  عاشقی ... که هنوز و هنوز مانده ام از مقدرات الهی ؛ ............... ( بگذارید خبرش را خودش بهتان بدهد ! ) 

بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی»

اگر گره ی زندگی َت ، خسته ات کرد و افتادی به نفس نفس ....

اگر ماندی میان ِ یک درماندگی عجیب و پرسیدی از خودت : از کجا خورده ام که اینچنین زخمی ام؟

برگرد خانه .... خانه ... خانه ...

دستان مادرت ، محل سجده است به فتوای تمام مراجع ! اذان به افق مادر است این حوالی ....اگر اول وقت اجابتش نکردی ، قضایش را بجا آور ....

 ببین دل و جان مادرت ، از وجودت خراشیده نیست ؟

 عادت ِ خوبی دارد ... بهتر است بگویم عادت ِ عجیبی دارد ! هر دَم که احساسات ِ قشنگش ، قد علم کند( درشبانه روز به کررات و مررات  ) سجده میکند ! انگار که میشود همان پسربچه ی شیطون همبازی دوران ِ کودکی ام که یک هُو ، خیز برمیدارد سمت ِ پاهای مادرم ... هرچقدرهم مادر مقاومت کند ؛ او همیشه - مردانه- کار خودش را میکند ..... پاهای مادرم را میان دستانش میگیرد و آنچنان می بوسد که گویی خوش بوترین گل ها ، زیر لبانش سُر میخورند ... خنده ام میگیرد ،

   وقتی مادرم خواب است ، بارها دیده ام که کف ِ پاهای مادرم را چگونه میبوسد .... چقدر تواضع مردانه اش را دوست دارم ! شیطون است ، شیطون تر از من .... محیط خانه را شاد میکند و من هم همیشه پایه ی شیطنت هایش برای شاد کردن فضای خانه ام ...وظیفه من و او است زنده نگاه داشتن حریم مهربان ِخانه ! مسئولیم ....  

    مادرم غذا را که می آورد ، دستانش را میگیرد و می بوسد ؛ این کار دائمی مان شده است .... احترام َش عاشقانه است ! حتما ملائکه آسمان ِ طبقه ی نور هم در این دَم، سقوط میکنند برای ثبت ِ این لحظه ی پر جلال و جبروت ِ لبخند ِ دل ِ یک مادر ! خدا هم کیف میکند نه ؟

وَ وَصَّینَا الاِنسانَ بِوالِدَیهِ حُسناً ...

انگار کسی در ذهنم دارد مدام تلاوت میکند ...

(قسمتی ازآیه ی 8 سوره ی عنکبوت)

من پر از احساس و محبت ِ نابم ، من و او یاد گرفته ایم در حریم خانه ، تا میتوانم مهر ِدلمان را هزینه کنیم ... حس میکنم این محبت ، لطیف ترین امانت و نعمت ِ الهیست و باشکوه ترین بهره مندی از آن مادامیست که برای شانیت پدرمان ، به پاس پاکی ِمادرمان هزینه میشود ...

دوست دارم که دو معنای - ادب و احترام - در وصف این دو عشق ِمحض و خالص زندگی ام بطور تام تعبیر شود ...!

ادب ...ادب ....ادب ....

  دوست دارم همیشه وقتی پدرم بیرون میروند بدرقه شان کنم ، عشق میکنم دَمی که بابایم برمیگردد بدوم سمت ِ در ، فراموش کنم قد و قواره ام را و .....

    قول و قرارهای بچگانه ام را حتی دوست دارم ! آخر قبل ترها قول داده بودم به خودم .....، اینکه هر وقت بداخلاقی کردم و شدم بدترین موجود عالم و حیا نکردم و شکستم آن آیه ی قرآن مبین را ...( فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا ) ، تا کمتر از یک ساعت خودم را آرام کنم و بی مقدمه پیشانی پدرم را ببوسم و عذرخواهی کنم .... (حتی یکبار نامه عذرخواهی نوشته بودم ! )

- نگذاریم حتی یک شب از ما ناراضی بمانند ... شده بالاجبار رضایت را لفظا ازشان اخذ کنیم ؛ وگرنه بیچاره ی عالمیم ... !

    دوست دارم نباشم آن دختر پرمشغله دانشگاهی نسل سومی ، گاهی دلم میخواهد بشوم یک کدبانوی تمام عیار ، بنشینم به ساده ترین کارهایی چون تزیین کردن غذاها تا همه ذوق کنند ، میدانم نیت هایند که عمق میبخشند به کارهایمان .... کاش حواسم همیشه باشد تا لبخند رضایت مادرم را روی قلبم پهن کنم .... خدا کیف میکند نه ؟

    حریم خانه و خانواده را دوست دارم ، چون در آن "دین " میجوشد ، کسی جایی بیرون از خانه محبتش را اسراف نمیکند ، یاد گرفته ایم متعهد باشیم .... در طول روز ؛ هرچقدر از درختان سبز پُر برگ  و گل های خوش عطر نرگس ،  در دلمان عشق قـُلُمبه کند را جمع میکنیم ؛ تا شب ها سر سفره ی نان و ریحان ، روی چشم های هم بپاشیم !

- زندگی باید دینی باشد ...هرکس هرچیزی یاد گرفت باید انتقال دهد ! لزوما همه ی اعضای خانواده از لحاظ اعتقادی و رفتاری یکسان نیستند ، گاهی سخت است ، اما تو باید بنده باشی  و دقیق ....

من شعارهایم را روی تخته ی اتاقم مینویسم برای خودم... گاهی هم حدیث ! گاهی برای هم چیزی مینویسیم ....

 اینها را همه ؛ از مادرم به ارث دارم ، مادرم همه چیز را به ما یاد داده است ، مادرم را مومن یافته ام ! یک عبد محض ... اطاعت و احترامش رانسبت به پدرم می ستایم !

صبر و انعطاف پذیریشان ، برایم غیرقابل تصور است ، گاهی من جای ایشان شاکی میشوم اما ....

فهمیده ام مادر ؛ مربی و پرورش دهنده و مدیر خانه است ...فهمیده ام همه ی امور دست ِ مادر است ... فهمیده ام برای مادر شدن ، اول باید بنده شد وگرنه ... فهمیده ام بهشت تمام ؛ وجود مادر است ، راضی باشد میشود بهشت ِ ما !

من دارم در کلاس بندگی مادرم دروسم را میگذرانم ! واحد بندگی را بارها افتاده ام ، سخت است پاس کردنش ....

دوباره دلم میخواهد سرمشق های " مادر " را تکرار کنم .... کودکی هایم و مادرانه های مامان رو یادم رفته !

از اینکه بعضی چرا لذت ِ بوسیدن دست های گرم مادرشان را از دست میدهند را نمیدانم ! حس میکنم ملائک روی دست های مادرانمان بال بال میزنند شاید برای همین است که مادرها عطر فرشته ها را میدهند .... حقیقتا که قدمگاه فرشته ها بوسیدنیست...

- نباید فقط به فکر خوشحالی و سورپرایز رفیق های ناب ِ مان باشیم ، نباید فقط خوشی های ناب ِ مان را در لحظاتی بگذرانیم که با دوستان و هم فکران خود هستیم ، این کار تلاش میخواهد ...

بهانه نیاورید سیستم خانه ی ما بر مبنای این گونه قوانین نیست ... ، مهر و محبت را ما باید تزریق کنیم ، کارهای خلاقانه برای تغییر ساختار و چارچوب خانواده .... خانواده را ما باید بر اصول لذت ِ دین بچینیم ! فقط به فکر چینش زندگی آینده طبق سلیقه ی دینی مان ،نباشیم ؛ رضایت پدر و مادرمان ، اولین اصل ِ آجرهای خوشبختی و عاقبت به خیری ماست ...

     مخلص کلام ،تجربه کرده ام ، هیچ موتوری سریع تر از رضایت پدر و مادر ، ما را از این گرفتاری ها نجات نمیدهد ، هرچقدرم غرق مستحبات و شب زنده داری ها و بکاء و ...باشیم ، تا مُهر رضایت پدر و مادر روی گواهینامه مان نخورد ، موتور روشن نمیشود ، هوای ِ حرکت بَرمان ندارد ؛ فقط داریم تکان تکان میخوریم ....

 فکر میکنم وقتش است موتور را روشن کنیم.... وقت کم است ..... میگویند داریم با سرعت نور به ظهور نزدیک میشویم ... میترسم ، وقتی یاران را صدا زدند ما ، در بیابان گم شده باشیم !

- چند پیشنهاد : به فکر سورپرایز باشید ، هرکاری که خوشحالشان میکند ! روی آینه های خانه گاهی با ماژیک جملات محبت امیزتان را روانه کنید ، برای مادرتان در آشپزخانه گاهی یادداشت تشکر بگذارید ! آنها نیاز دارند و ما کم گذاشته ایم ! حریص باشیم به رضایت پدر و مادری که نامشان در قرآن کنار الله سبحانه و تعالیست  و ...

- فکر میکنم باید دمی جلوس کنیم در کنجی از کاشانه مان ... باید راضیشان کنیم از خودمان ، به هر قیمتی که شده !

-دلم میخاست، به اندازه فهمم ازسبک زندگی دینی،بگویم!همین…

 - تذکر نوشت مخاطبین خاص : مادر ِ همسرمان ، مادر ِ ماست ، کافیست محبت ِ مان را بی دریغ نذر حضرت زهرا سلام الله علیها ، خالصانه روانه اشان کنیم ....

- میلاد مادر عالمین ، ریحانه الرسول ، فاطمه ی زهرا سلام الله علیها ، فرخنده باشد ، به فکر رضایت مادرمان سلام الله علیها  باشیم !

( کلیک کنید ! )

بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی»

ساعت به وقتِ مدینه ...

انگار که کم کم بخواهد حالی َت شود که ایها الانسان ؛ مدبر الامور ، تو نیستی ... بیا و تمام ِ هستی ات را بسپار دست ِ خود ِ رحمانش !

حالا فانوسم را آتش میکنم و راه می افتم .... توکلت ُ ...

... ؛ باور کن تمام وجودت درد میگیرد از خیال ِ اینکه " يا محول الحول و الاحوال َت " را در تهران ، پای سفره های شهر باید زمزمه کنی و چند ماه توسلِ پای سجاده َت برای حضور در - لحظات ناب ِجهادی - مستجاب نخواهد شد !

   و چند روز بعد حال َت دیدنی است وقتی به آنی خبرت میدهند که بین شش نفر اعزامی به جهادی ، میتوانی ساک کوچکت را ببندی و دوباره امیدوار باشی به خاکی شدن ِ چادرت ....

   وقتی به فاصله چند روز بعد ، در کمال ناباوری و کاملا غیرمنتظرانه ، مادرم وارد اتاق می شود و لباس ِ "احرام سفید " را می آورد و می دهد به دستانم .. و من در بُهت ِ تمام ، حیرت زده دنبال کلامی از حنجره ی مادرم هستم تا روانه ام کند ...

............ ؛ از چشم هایش - لباس های سفید - برایم ترجمه می شود ...

.

.

.

و نهایتا قصه ای که خلاصه می شود به چند کلام ِ کوتاه " تحویل سال در طواف خانه خدا " پای سفره ی بندگی و عاشقی با جمعی که همه خرقه ای سفید به تن کرده اند ، تحویل خواهد شد ...

و خدا می داند که حتی دمی فکر نمیکردم تحویل سال ِ امسالم ، اینگونه با نور روشن شود ...

حالا چند روز دیگر میتوانم تمام دلتنگی هایم را برای  جنوب راهیان و جهادی ای که یکسال انتظارش را کشیدم در کوچه های مدینه ،رو به بقیع ؛ گریه کنم ....

آنقدر این چند روز ، برای خودم دارم می نویسم ... مدینه ...مدینه ...... حضرت فاطمم (سلام الله علیها) ...رحمه للعالمینم ( صلوات الله علیه ) ..... امام حسنم ( علیه السلام ) .... آخ .... تا باورم شود !

- خلاف ِ حقیقت نگفته ام اگر بگویم اشتیاقم برای رفتن به این سفر سراسر از نور ، برابری میکند با سفر جهادی ؛ شاید اگر انتخاب با من بود ...................مختصر بگویم جهادی هم ، نور است ...

- دلم میخواهد به موعد اولین دیدار در برابر جلال و جبروت کعبه ی خدا ، سجده ای جانانه کنم با همه بچه های هوتبان ...با همه ی بچه های روستاهای کرمان ... و بعد با هم همه سفید بپوشیم و دور ِ خدا بگردیم ! ....

راستی چقدر طواف با بچه هایی - که همه چیزت را از آنها داری - کیف می دهد ...

- یادم می آید یکبار یکی از دوستان جهادی آرزوی قشنگی کرد ... گفت : ان شالله یه روزی دسته جمعی بریم جهادی عمرانی و بقعه خانوم فاطمه زهرا (سلام الله علیها ) رو بسازیم .... میدونم این حرف بیشتر از یک رویاس ...اما ...... بعضی وقتا نفس کشیدن توی بعضی رویاها به آدم جون ِ تازه میده ...

مدینه ....مدینه ..فاطمیه ...مدینه ..... آخ دلم میخاد با همه رفقا و جهادیا برم مدینه .... برم طواف ... !

* بچه های حلقه وسط ، می آیید بازم باهم بخونیم ؟ : کریم کاری به جز جود کرم نداره .... :(

* چقدر دلم لرزید وقتی امشب کسی بهم گفت : داری " کعبه دل " میشی ...

- یک تمنای عاجزانه : قصد نداشتم چیزی را اینجا مکتوب کنم ،اما دلیلی که ترغیبم کرد به نوشتن ... فضای آشفته ی دل و جانم بود ... تمنایم این است هرکه هر توصیه ای که دارد و یا کتاب ِ معطری را می شناسد تا قبل از سفر بخوانم ، پیشهاد کند و یا به دستم برساند..... بیش از اندازه احساس ِ سنگینی و پوچی میکنم ! به هیچ صراطی آمادگی ندارم .... می ترسم ... دعایم کنید .....

**موقت نوشت : جمعه ی در پیش ، ۱۸ اسفند ، هر کدوم از رفقای شناس و ناشناس وبلاگی که دلش هوای بهشت ِ سراسر نور حضرت زهرا (سلام الله علیها ) - گلزار شهدا - را دارد بگوید و شماره اش را برایم بگذارد تا باهاش هماهنگ کنم ... حوالی ۱۰ صبح ... میرویم برای عاشقی ... قرار است یک حنجره ی بغض دار ، برایمان از نور بخواند ، دوست دارم همه باشند !

ساعت  به وقت عاشقی ....

 یا مقلب القلوب و الابصار 

یا مدبر الیل و النهار 

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال 

بسم الله الرحمن الرحیم

« رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی»

بوی ِخیس ِخاک ، گیجم  میکند ... آفتاب ، ریخته روی صورتم که بیدار می شوم .....

   سَر و صدایش از حیاط می آمد ، همه ی نباتات و متعلقاتش را خیسونده بود ... میدانست مجنون ِ قاطی شدن بوی گِل و خیسی برگ هایم !

   سرم را از پنجره می اندازم بیرون و دست هایم را تکیه میدهم به قاب پنجره ، خیره شده ام به " او " که حالا میان همان حیاط ِکوچک ، روی همان تخت ِ چوبی ِقدیمی با گلیم قرمز ؛ دراز کشیده  ، حتما گوشش دنبال صدای بلبل هاست ، فقط من احساسات ِنابش را میدانم !

 هوا قر وقاطیست ، یک مُشت نور ،صورتم را گرم میکند و نسیم خنک ِخیس هم ، لُپ هایم را حسابی قلقک می دهد  ....

   می روم سمت ِسماور  ، گذاشته َمَش رو یک چهار پایه ی چوبی ِکوتاه ، چایی تازه میگذارم در قوری چینی البته با کمی هم هِل .. و مثل همیشه به سان ِیک طفل دو ساله ،  ذوق شنیدن ِ قُل قُلش را دارم ، اصلا شاید به خاطر همین است که هنوز دوست ندارم ، سماور های جدید و شکیل را جایگزینش کنم !

 پارچه ی چهار گوش ِسفید را روی پُشتی قرمز  مرتب می کنم ، دو لیوان ِ من و خودش را وارسی میکنم تا حسابی برق بزند ، دوست دارم کیف کند ...البته بیشتر دوست دارم " خدا  " کیف کند ! میدانم ( خدا )حواسش به همه چیز هست .... باید بیشتر حواسم به همه چیز باشد !

پرده را کنار میزنم ، پنجره را نیمه باز ، بوی ربیع الاول می ریزد در اتاق ......

   مثل همیشه غافلگیرم کرده ، سفره را که باز میکنم، نان ِتازه اش را از همان نانوایی ِسنتی ای که خمیرهایش را در تنور گِلی میپزد تا جان بگیرند نان ها، برایم خریده  ؛  دوتا تخم مرغ می شکنم در ماهیتابه ، جلیز ولیزش را دوست دارم !! هنوز سفت نشده می ریزمش توی ظرف ، با ذوق می نشینم به تزیین کردنش ...

    بساط کرسی کوچک زمستانی هنوز گوشه اتاق پهن است ، چقدر زنده بودن گرمی کرسی می ارزد به این شوفاژ های بی روح ِ آپارتمان های این شهر  ...

   دسته ی گل نرگس را پریروز گرفته بودم از مترو ، هنوز جان دارند و تره تازه اند حسابی ..... می آورم میگذارم وسط سفره ی صبحانه ! صدای قل قل سماور بلند  شده و من باز و باز ذوق میکنم !

   سجاده هایمان ، روبروی پنجره در دل خورشید پهن است ، کنار همدیگه ، تسبیح فیروز ه ای من همیشه شلخته روی سجاده افتاده ، اما تسبیح او همیشه در طواف ِمهرش جا خوش کرده ، حریم محرمانه ی ما و خدایمان را دوست دارمش .... بوی گلاب میدهد ! نه  گلاب صنعتی شهرها ....نه ! بوی گل و آب میدهند .... همیشه یک کاسه سفالی آب کنار سجاده هایمان هست ، جفتمان دوست داریم به آب خیره شویم وقتی خورشید زیر آب شنا میکند .... راستی هر روز یک نوشته برای هم روی سجاده هایمان میگذاریم ، گاهی هم یک حدیثِ ناب ...... مشکلاتمان اینطور حل می شود سر سجاده هایمان !

   رد ِنگاهم رو به سجاده هاست که سایه اش حواسم را پرت میکند ، بالاخره آمد ..... میخندم ، از جایم بلند می شوم ...او هم میخندند.... احترام گذاشتن را دوست دارم ! ...

دیشب نگذاشت در کندن چند کتیبه ی مشکی کوچکی که تخت دیوارهای خانه مان بود ؛ کمکش کنم ، میدانم دوست داشت بغض هایش را من نبینم ، اما یقین دارم کتیبه ها را که داد من تا کنم ، اشک هایش هم لای تار و پود مخملی کتیبه ها گم شده بود ....

*   دوستانم میگفتند نمی شود  در شهر به جای مبلمان ، پشتی های قرمز گذاشت ، نمی شود ! اما من عاشق اینم که همه روی زمین دورهم بشینند و یک تشکچه هم بدهم بگذارند زیر دستشان تا کیف کنند  .. !!

  احتمالا هنوز به بلوغ ِ کافی شهر نرسیده ام که این چنین شهرگریز و مدرن گریز شده ام ...فکرهایم هم پریشانند ... عجیب مجنون ِ سادگی َم ! افسوس که در خانه پدری نمی شود چندان مانور داد ، اینجا بساط ها طور دیگری اند ، پُشتی نداریم !

  بخار چایی بلند میشود ...

امروز اول ربیع است  و نمیدانم چرا این اعتقادات ِ خوشمزه ی دینم ، بوی عشق میدهد ....

هوس عاشقی  ریخته در سراسر وجودم .....  

احترام گذاشتن را دوست دارم وقتی حواسش نباشد و خم شوم دستانش را ببوسم .... احساس میکنم خدا هم کیف میکند ! وقتی تفسیر دین بیافتد به دستان من ِ نابلد همین می شود دیگر ...!

دینم را دوست دارم .... احساس میکنم به زندگی آدم ، مزه ی ناب آسمان میدهد .... ! خوشمزه است ... و دلم عمیق می سوزد برای کسانی که با " دین " نفس نکشیده اند و حالا برایش سپر گرفته اند ... میدانم که ما خود مقصر بودیم  !  

***

سفره را تا میکنم ،تشکر میکند و  بلند می شود ، میدانم کجا میخواهد برود ،....

حتما همان اتاق پشتی ،جایی که یک پارچه سفید سفید پهن کرده ام و رحل قرآنش مهیاست ،  از بسم الله ش که شروع میکند ، دلم می لرزد ...، وقتی صدایش اوج میگیرد در آن آیات حساس ، دلم میخواهد غش کنم برای آن  کلماتِ  ....

    خوشحالم هر صبح ، خانه را با قشنگترین ملودی صفا میدهد ، دیگر دوست ندارم حتی رادیو را هم روشن کنم ، تا وقتی صدایی هست که جان داشته باشد و از جانان بگوید ، چه نیاز به فرکانس های مصنوعی رادیو ....  ،  صدایش عشق را روی در و دیوار خانه میچسباند و هوای قره قاطی اینجا را هم ، استرلیزه میکند ! باور نمیکنی ؟ ....

  من با دینم عشق میکنم ، هرچه دارم از دینم دارم ......قسم به همین روز اول ربیعش که میگوید بشارتتان باد به یک لبخند و یک تبسم عاشقانه ! ؛ دین ،  همه چیز است .. به قدر ِ ناچیزی که چشیده ام سخن میگویم سندِ کلاس اولی بودنم هم همین چند خطیست که بی رخصت جاری میشود ، گرنه اگر بیش از این چشیده بودم از دین ؛ حکمش سکوت بود ، خوش به حال آن دلدادگانی که بهره ای بیشتر از دین شان برده اند  ...

خدا سکوت را روانه ی دلم کند ....

ان شالله  

 -  حتما شک کرده اید به درونیات ِ یک فکر جهادی !  ملالی نیست  این متن صرفا " جهت تمرین نویسندگی " نگاشته شده است ؛  و البته  تخلیه این ذهن بیچاره از تلنبار و تحریم این همه کلمه و حرف ، تا بلکه آرام بگیرد بنشید سر جایش تا ما با فراغ بال برویم سر درس خواندن به نحو احسن .... آخر از بس کوبید بر در اتاق مُخ مان که : "  ظرفیت تکمیل است ، کلمات را بریزید بیرون لطفا ! " ملول گشتیم .

 - فیریک را وقتی دین را میبینم درونش ؛ عاشقش می شوم و من باز این چند روز به موعد درس خواندن ، عاشق شدم ! عاشق ِ فیریک  ....  

  - این پست با همه ی متعلقات و احساساتش ، تقدیم به ساحت ِ مقدس  رفقای تازه عروسم به پاس آغاز یک زندگی ِ دینی ِسرشار از محبتشان ( ان شالله )  : من ِ او ، فاطمه ی بی قرارم و ساقی رضوان .

بسم الله الرحمن الرحیم

     این روزها از آن وقت هایی است که دلم می خواهد بنویسم و بنویسم و بنویسم ...اما انگار گاهی باید قلمت را بیرون از پنجره بگذاری تا زیر باران ، خیس ِ خیس  شود؛ شسته شود .... 

   آخ که سکوت چه نعمت بزرگی است؛ اگر قدر بدانیم ! دنیایی که سراسر عاشقانه است، دنیایی که عاشقانه گیَ ش منحصر به پاییز و این خاک نمی شود ... شاید چیزی ناب تر از آن !

همین و......تمام!

     پنجم آذر ماه ؛ روز عاشورا ، سالگردش بود ، میان ِ جمعیت ، مُدام دنبال گِل میگشت ، از چند روز پیش نیت کرده بود تا بنویسد رویش " یا زهرا سلام اله علیها " ؛ اما دست ِ آخر ، گِل به دستش نرسید ... و دوباره یک آرزوی کودکانه بر صحن دلش ماند !

به همین سادگی ، با همه ی سختــــــی های بُغض دار ، با تمام لذت های نابَ ش ، یکسال گذشت ...

     یکسال ، زیر حَرَم ، حوالی ضریح جانان ِ دلش ؛ نفس کشید و یکسال هر وقت حرف ِ نیش دار و ناحقی روانه ی قامت ِ دوست داشتنی ِ مشکی َش میشد ، زودتر لبخندی روانه میکرد تا یادش برود بغضی اینجای گلویش مانده ! فقط لبه ی چادرش را میکشید رو به صورتش و با تمام ِ تمام وجودش می بوسیدش ... خدا میداند به آنی وجودش پُر میشد از یقین و سکینه ای جانانه ... !

یکسال است به نام نامی ِ زهرایش سلام الله علیها ، روی فهم و آدمیت ِ ناقصش ، یک خیمه ی مشکی کشیده است تا قامت ِ خسته اش را دخیل تار و پود ِ چادر صاحبش کند ...

- به قدر كفايت ، اهلش ؛ از سختي‌هاي تكليفي به نام حجاب گفته‌اند چه از لحاظ ِ دشواری های پوشیدنش و چه از ناخوشانیدی های نگاه ِ نا خوش ِ جامعه ی متمدن ِ - به اصطلاح - امروزی و شاید از همه مهم تر و سخت تر دل کندن از به رخ کشاندن زیبایی هایت و نیاز ذاتی َت !! ؛ آره همه ی اینها هست ، اصلا موضوع سخت تر از این هاست ؛ خیالت راحت شد ؟

- من اما به قدر آنچه فهمیده ام ، سخنم از لذّت‌هاي حقّي به نام حجاب است ...

- چادر سر کردن سختی دارد ؛ و شاید فقط دختران میفهمند این جنس محدودیت را ... برای همین ارزش می آورد گرنه همه ی دختران ؛ احساسات ِ مشترک دارند ...  با انتخاب حجاب ، انگار نیت کرده باشی تا  گنجینه ی تمام ِ احساسات ِ نابت  را فقط برای یک شاهرگ ِ  چشم ؛ هزینه کنی  ... ! و چقدر حیف است عزیزدلم ، وقتی ............. آه ...

برای مقابله با نفس سرکش ، شاید فقط باید عاشق شد، آن وقت آنقدر آدمی  دست پاچه میشود که دلش میخواهد هر کاری برایش بکند.... آنقدر " او " برایش بزرگ می شود که دیگر این دنیا و اهلش ، برایش مطرح نیست ....

دیگر ، همه چیز او می شود ؛ .... نفس نفس میزند تا فقط یک لحظه مطمئن باشد یک لبخند تحویل " معشوقه اش " داده است و دنیایش خراب میشود روزی که ....

حالا تو بگو کُلِ بچه های دانشگاه ، کل اهل عالم ، دیگر همراه تو نباشند .... فقط سجاده و سجده به تو بدهد ، سوگند که کفایتت میکند ... باور کنی یا نه، هیچ معامله ای سودمندتر از این تعویض پیدا نخواهی کرد !

- میخواهم بدوم ... تو نگاهم کن باشه ؟ حواست باشه ها... اگر افتادم ...اگر خسته شدم ... اگر ........حواست باشه.... به دلگرمیه نگاه ِ تو ؛  میدوم ....

.

.

.

حالا بگو حق دارد دلتنگ و مریض ک ر ب ل ا یی باشد که همه ی هستی اش را از آنجا دارد ؟

تمام ِ آرزویش شده بتواند در کاروانی قدم به قدم به سمت ِ جانان ِ دلش گام بردارد ، آنقدر که هر قدمش ، حرف هایش را برای ح س ی نش گریه کند ...اما باز انگار باید از کاروان ِ پیاده ی کربلای اربعینی که میتوانست برود جا بماند... باز نتوانست رضایت مادر و پدرش را بگیرد ... و باز ........

+ می شود دعایش کنید ؟ او و تمام  رفاقیش را ....

لینک های مرتبط : ( اگر لینک مفید یا کتاب موثری در زمینه حجاب میدونستید حتما معرفی کنید  !)

- در کجای قرآن اسم " چادر " آمده ؟

- چی شد چادری شدم ؟

- بوستان حجاب

- چارقد !!

بسم الله الرحمن الرحیم

معتقدم بعضی ها ، وجودشان برای آدم ، یاداوری ِ بهترین ِ بهانه هاست ...

معتقدم بعضی از رفاقت ها ، جنس شان از نور است و روشنی ...

معتقدم بعضی ها اگر بشوند جزئی از لحظه هایت ، بیش از بیش دوستشان خواهی داشت مثل ِ زلالی یک آب روان !

و دوستان ِ من اینچُنین اند .

     یکی از رفقای نابَ م ، روز دوشنبه هفده مهر هزار و سیصد و نود و یک... ساعت هجده همزمان با زیباترین نوای عاشقی - اذان مغرب - ... قشنگترین لحظاتش را سپری کرد و به عقد دائم همسفر بندگی َش در آمد ... نامیدنش" یوم الله " ! راستی هیچ واژه ای غیر از همین تعبیر ، شایسته این روز نیست و نخواهد بود ....

چشم هایم از شدت شوق می لرزید ... احساس ِ غریبست توأمان با یک شور و شعف خاص !

...

.....فاطمه ....فاطمه .....فاطمه ......

...

.....

     تاریخ دقیقش را نمیدانم از کی شدیم رفیق ِ رفیق ، اما هر چه بود و شد فقط دل من و او میداند ...

وقتی اولین بهانه ی رفاقتت قشنگ باشد و مُدام اتفاقات ِ ناب به آن اضافه شود ، دیگر رشته های نور است که قلب هایمان را متصل هم میکند نه یک ارتباط ِ پوچ دنیایی !

راستش را بخواهید فکرش را نمی کردم این همه غیرمنتظره این اتفاق ِ مقدس بر رخساره حیات ِ رفیقَم جاری شود ! هرچند در پس گفتمان هایمان جاری بود این حرف ها ... اما شاید دل ِ دلبسته ی من به دل ِ او ، سنگ اندازی میکرد در باور این رخداد !

رفیق َم دختریست لطیف .... مهربانی از چشم هایش میریزد ... دلَ ش میرود برای یک دم نفس کشیدن در هوای قداست .... وقتی دلم میلرزید بی معطلی دست هایش میان دست هایم جای میگرفت !

روز دوم ماه مبارک ، میان نماز ظهر و عصر بود که - آقای همسر  - معرفی شد به فاطمه ی عزیزم ، من بودم که جلیز ولیز میزدم اون وسط .... عجیب احساسی بود ... انگار میدانستم همین می شود ! همین می شود ....

همین شد که از همان لحظه های نخست ، در بطن دعاهایم آمد ردیف ِ اول ... و جویای لحظه به لحظه اتفاقات پیش رو بودم ... و بعد از آن مشهد ... جهادی .... لحظه به لحظه دلم در حوالی دل ِ فاطمه ام بود !

   روزهای سختی است ، انگار به یک باره رفیقت را سپرده باشی و رفته باشد ... روشن است که از بودن هایت با او کاسته می شود ... اما تا می آید چشم هایت بهانه گیر شود ،خوشبخت بودنش تمام ذوق را میریزد روی قلبت ... خودخواهی ِ در کنار او بودنَت را جایی کنار یک گل تازه شکفته چال میکنی ، خیره میشوی به گنبد یک امامزاده و از اعماق ِ وجودت برایشان یک خوشبختی و سعادتمندی تام را طلب میکنی ... چقدر تمرین خوبی است برای رها شدن !

- شاید تجربه کرده باشید ، متاهل شدن رفیق تان را ... یک رفیق ِهمیشه همراهتان ... نمیدانم !

فاطمه ... فاطمه .... فاطمه ......................

رفیقم دختریست از جنس ِ یک حریر ِ ناب ! ... گزافه نمیگویم که بند بند وجودش این اواخر ، زیبا متبلور شد به نام ِ مقدس ح س ی ن علیه السلام !

آخ که چقدر از سجده هایم وقف شکرگزاری شد برای سپاس به درگاهش برای وجود چنین رفاقت هایی ... وچقدر در قنوت هایم ، اسمش را در کف دست هایم میخواندم ....

حرف ِ من تمام

رفیقم عروس شد

 تازه عروس  و تازه داماد ِ ما ... :دی

* برای آقای همسر :

- فاطمه ... فاطمه .... فاطمه .... فاطمه ...فاطمه .... فکر میکنم حرمت و زلالی همین نام برای همیشه یادآور ِ مسئولیت ِ مقدس و سنگین تان باشد ....

- دختر  عزیزمان (!) را سپردیم به شما ، مراقبش باشید بیشتر از چشم هایتان .... باهم بودنتان مبارک ....

*برای فاطمه ام :

یادت هست اولین بار جوشش کلام " دل آرام " ؟ هویزه و یا همان ابعاد نمازخانه ی انسانی و یا ...... اگر اجازه داشتم بیشتر میگفتم اما ......

فقط بدان هیچ وقت فکر نمیکردم بهشت ِ مقرری که قرار بود برویم ، این چنین به این اتفاق فرخنده متصل شود و تاریخش برای همیشه عقب بیافتد ....

- دونفری تان را می سپارم به دعاهای قنوت ِ صاحبمان عجل الله تعالی فرجه الشریف ...

- برای خوشبختی  و سعادتمندی ِ این تازه عروس گل ِگل ِگلمون و آقای تازه داماد ، دعا فراموشتون نشه .

- رفیق ِ کربلایی َم { ساقی رضوان } و رفیق ِ جهادی َم  { ف.مجیدی} نیز عروس شدند ... دعایشان کنید .

- ( فاطمه نخون :دی ) خطاب به رفقای مجردم ! لطفا بدانید و اگاه باشید این قبیل متن ها متعلق به همه ی شماست هر وقت که جمع تان دونفری شد ... جدی نگیرید ابراز محبت مان را به این شخص شخیص که ناسزاهایتان روانه ی وجود ِ عزیزمان شود ! ما همتون رو دوست داریم ..

بسم الله الرحمن الرحیم

گاهی بعضی چیزا قشنگ شروع میشوند ؛

مثل ِ

رابطه ها ... مثل ِ تلاقی نگاه ها زیر باران ... دوستی ها ... و یا حتی جرقه ی حادثه های زندگی َت ! ... مثل ِ همان چیزاهایی که هیچ یک اختیارت دخیلش نبوده و فکرش را هم نمیکردی ... مثل ِ تو !

* برای همین عاشقشان می شوی  و دلت میخواهد با تمام وجودت ازشان مراقبت کنی ، برای همین خارج از چارچوب ِ همیشگیَ ت ادامه می دهی و دل ؛ خوش میکنی به آن ! اما خدا نکند که ......

گاهی بعضی از قوانین ِ واجبت را نادیده میگیری  و به جایش یک تبصره ی پررنگ کنارش اضافه میکنی تا نهایت محبتت را هزینه کنی ؛

مثل ِ

 تبلور یک احساس جدید در وجودت که تا حالا اجازه ظهور نداشت  ... مثل ِ رخصت ِ تغییر در عقاید و باورهایت ....مثل ِ انس با نفسی .... ... مثل ِ آشنا شدن اتفاقی ِ دل ها .... و یا حتی شروع یک صمیمت و رفاقت خاص ...!

* اما خدا نکند محبتت روی زمین بریزد ... و تو چشم هایت سرگردان ِ آسمان باشد ؛

گاهی دل می بندی و عادت میکنی به بعضی چیزها ... ؛

مثل ِ

جهادی .. جهادی ...جهادی .....مثل لبخندهایت ....مثل کاشی های فیروزه ای مسجد گوهرشاد ...بین الحرمین ..یا به یک گوشه ی دنج ِ امامزاده صالح علیه السلام ...  به احساسات عاشقانه َت ...عادت میکنی به یک آدم خاص ! ... یا یک حس بودن  ...

 * اما خدا نکند کسی قاضی شود و حکم دهدت برای محرومیت !

گاهی همه میشوند خوب ِ خوب ، اما تو چون تازه واردی میشوی بد ِ بد ! چرا ؟ چون شبیه آنها نیستی ... یا حداقل آدابشان را  بلد نیستی ، همه میخواهند بشوند معلمت و الفبا را  از اول برایت هجی کنند ، احساس تو را هم در نظر نمیگیرند که تو نیاز به این همه معلم ِ داوطلب نداری ! اما باید احساست را فروبخوری و لبخند بزنی ! آنقدر هم مَرد نیستی از کلاس درسشان بزنی بیرون .... ؛

 برای همین مُدام دلت می شکند ...

می شکند ..

می شکند ..

م ی ش ک ن د ...

حُکم هم - دم نزدن - است ... سکوت کردن ...!

* و  آخ که چقدر بعضی وقت ها ، دلت؛ برای یک چکه تواضع ِخالصانه ی آدم ها و مدعی نبودنشان، تنگ می شود ....

گاهی گم می شوی و چشم هایت را می بندی اما تا باز میکنی وجود بعضی معناها ، آرامت میکند

مثل ِ

پرچم " یا حسین ع " بالای تخت ... مثل ِ یک پیام در گوشی َت .. مثل دوستان ِ بهتر از آسمانت ....یا یک حضور ِ پنهان اما آشنا با دلت .....  مثل ِ حضور یک آدم خاص ! ...

 * گاهی آنقدر حساس می شوی و دلت نازک ِ نازک ... که .... چشم هایت را آزاد باش میگویی!

 .

.

.

.

 راستی بدانید گاهی ، خیلـی ساده ، دلی شکسته می شود

مثل ِ

دل ِ من .... دل ِ من ... دل ِ من ............................

* خطابم به " یا ایها الذین امنوست " ، این یک هشدار به راهیان ِ بگوش است ، حواستان به - دل ها- باشد ، بی آنکه بدانید جراحت بر دل ها حرفه ی ناخواسته ی بعضی هایتان گشته ، دل شکستن خطاست ، بیشتر از همه از سابقون سابقون جا می مانید ...

 باور کنید "  دل  "  عادت به زخمی شدن ندارد ...بدانید " دل " هیچ وقت ِ هیچ وقت عادت نخواهد کرد به زخمی شدن ! ... دردش می آید ... " دل " است دیگر فقط التیام میخواهد !

گاهی وقت ها سکوت کردن بلد نباشی ، همه چیز رسوا میشود

مثل ِ

.... فریاد ِ با تاخیر من .... !

 * فقط خدا نکند گاهی ، به یکباره همه چی برایت ، خاموش شود ! خدا نکند ....

** یادم رفت بگویم خدا نکند دل ِ یک دختر .... آن هم یک دختر شیطون و پرسر و صدا بشکند ، چون دل شکستنش هم ............ ، راستی کسی هست دلداری َش دهد ؟

** می گویند این حوالی دلی شکسته است ... برایش دعا کنید !

+ عاشقِ ِ نوای وبم ... می میرم باش ! 

بعد نوشت : ( مخاطب این بعد نوشتم ، همه اطرافیان و دوستان ِ عزیزم هستند )

رفقای عزیزم ، نمیدونم چه برداشتی از این نوشته کردید که همتون از طرق مختلف حلالیت طلبیدید ! خودم خیلی ناراحت شدم که اینطور برداشت شد ....خدا رو شاهد میگیرم که من نه دنبال حلالیت بودم و نه اصلا اصلا مخاطب ِ مستقیمم شماها بودید که بخوام ازتون ناراحت هم باشم !....... مگر غیر از اینه که رفیق ِ آدم باید عیب های رفیقشو بهش هدیه کنه و متذکر بشه بهش ؟ .. مگر غیر از اینه که اگر نبود این راهنمایی ها پشتش هم هیچ پیشرفتی نبود ... پس خواهشا خواهشا هیچ برداشتی نکنید ... از همینجا میگم هممون نسبت به هم مکلف هستیم و همه ی شما نسبت به من !

همیشه گفتم و خواهم گفت تا نفس میکشم - بی هیچ اغراقی - مدیون و خاک ِ خاک ِ پای ِ تک تک دوستان ِ خاص و ناب ِ این برهه از زندگیمم هستم !

در واقع فقط قسمت های مثبت متن مختص ِ شما دوستانم بود و هیچ تیکه و ترکشی هم در کار نبود ، اون قسمت های ستاره دار هم مختص یک دلشکستگی عمیق است که از انباشته شدن دلخوری های پیش امده ، می باشد و البته سختی شرایط ِ حال ِ من ... که نوشتنش آرامم کرد ، چون برایم خیلی سنگین بود ....

والبته شاید یک تذکر ریز به هممون بود که بیشتر حواسمون نسبت به قضاوت ها ، کلام و رفتارمون باشه ، بعضی وقتا دل هایی می شکنه که متوجهش نمیشیم . همین !

* دارم تاکید میکنم راضی نیستم اگر گفتن ِ کلام و تذکری رو از من دریغ کنید بخاطر مراعات ِ حال ِ من ! لطفا رفیق باشید ...

دوستتون دارم

جغله تون : ریحانه

بسم الله الرحمن الرحیم

( این متن صرفا جهت دعوت و آشنایی شما با هیات عهد آدینه نوشته شده است )

- وعده ما ، نزدیک غروب بود با چند نفری از دوستان ، اما فقط یک نفرشان سر وقت رسید و ما شدیم دو نفر برای کوهنوردی در دلِ شب ....

- رسیده ایم به ایستگاه سوم و بساط افطار مهیاست... ماهم به ناگاه ذوق مرگ می شویم از رویت ماکولات ِ بسته بندی شده و بی هیچ آدابی جلوس می کنیم به صرف دو سه لقمه جویدن ! ...

- انگار شش هایمان پُر میشود از عشق ... قاب ِ چراغانی تهران ، روبروی چشم هایمان سوسو میکند ... نفس میکشم ... شکر میکنم ...دیوانه میشوم .... !

در دل ِ شب ، چراغ قوه ی ضعیفم را روشن می کنم ،می افتیم درون جاده ی پرشیب کوه ، برای ادامه راه و رسیدن به - تپه ی نورشهدا - !

در حاشیه بگویم که ابدا و اصلا خوف و ترس از این تاریکی و سکوت مطلق و بلندی بی حساب از سطح شهر ، بر پیکره و احساسات ِ نابت - مستولی - نخواهد شد ! خیالتان جمع باشد ! :دی

- شیب تند است .. به نفس نفس می افتیم ...سکوت مطلق جاریست ... لحظه لحظه ام سرشار میشود از لذت ... چقدر در دل شب و در میان کوه بودن ، آن سکوت غیرقابل ِ وصف ِ جانانه و آن احساس ِ بی نظیر ، جان ِ آدم را قلقلک میدهد .........

- خانه ها را می بینیم ... تاریکی مطلق جاریست ... ساعت از ده شب هم گذشته و ما در پیچ خم سنگ ها همچنان ، زیر لب با کسی در مناجاتیم ...

- و نمیدانم چقدر دوریم از سطح آسفالت های بی مهر خیابان ها و چقدر نزدیکیم به لمس ِ صحن ِ حریرانه ی آسمان ...... پایمان لای سنگ ریزه ها میلغزد ... عشق میکنم ...سکوت میکنم ... باهم میخوانیم ... سکوت میکنم ..... خسته روی یکی از سنگ ها می نشینیم و حسینمان علیه السلام را نجوا می کنیم ...

زمزمه ات میکنم در اعماق ِ رنگ ِ بی تکرار شب .... و آغاز می شود هیاهوی غریب ِ شبانه ، با جرقه ای از یاد تو و باروت ِ بغض من !

تنها شبی چون امشب ، بر من بتاب ...

بیا این بار بی بهانه ، بر این خرابات ِ دل دستی بکش ...

دیر هنگام هست .. روزگاری بس دور اینجا ، شبگیر گشته !

تپش ِ این دل را بنگر ، شاید دلت لرزید ! ... قلب کوچکم در این وسعت سهمناک دارد میتپد ... می تپد برای یک رویش ! برای یک اغاز دوباره ! بیا بر من و این آسمان گرفتار بتاب ...

.

.

- میگویم قرار بود باهم پیاده برویم کربلا ! حالا اینجا باهم داریم پیاده میرویم سمت ِ آسمان .... حالا نوایی را که در مسیر پیاده روی نجف تا کربلایش را میگذاشته ، را روشن میکند ... قدم به قدم ...... یک احساس ِ بی نظیر در تمام رگ هایم ، داغ میشود !

تمام شب را جرعه به جرعه مینوشم !

.

.

- بالاخره میرسیم بالا در جوار شهدای گمنام .... عجب صفایی دارد ! اما هنوز خلوت است ...

تهران ، روبرویمان زانو زده ... چقدر دنیا از این بالا کوچک میشود ...

چقدر حال و هوای اینجا ، هوس ِ عاشقی را می ریزد روی احساس ِ آدمی !

چقدر به سر ِ آدم میزند که بی هیچ آدابی عاشق شود !...

همه ی احساس های خوب را یکجا زیر پتویم قایم کرده ام ...هوا دلچسب است ...

- شاید قریب به سیصد نفری در آن بلندی ، زیارت عاشورا را زمزمه می کنند ... بناست تا سحر روی همین بلندی رو به تهران هیچ ، نجوا کنیم ! بناست دلمان را حسابی آب کنیم .... بناست بگوییم همه چیزمان را گذاشته ایم در این خانه های کوچک ِ همسایه با آسفالت (!) آمده ایم بالا .... بناست امشب با شعبان وداع کنیم .... آخ....شعبان !

بناست امشب از آسمان ، وارد میهمانی خدا شویم ....

حواسم کجاست ؟ ....

به گمانم کسی غرق گریه

خنده اش گرفته

به اینکه چه امیدی او را به اینجا کشانده ! به چه امیدی ، چشم به عفو دارد ....

...

...

بناست فقط خودمان باشیم و خدایمان ....

تا سحر از هر دری با خدا می گوییم ....

- نمیدانم چرا ! اما فقط روضه بی بی رقیه سلام الله علیها را میخواند روضه خوان !

مگر او میداند چند ماهی هست به نام ایشان حساس شده ایم ؟ روضه خوان شروع می کند ...آهای سردتونه مگه ؟ پاهاتون درد میکنه این همه اومدین بالا آره ؟...اخه یه روزی هم توی یه خرابه ای یه خانومی خیلی سردش بود .... یه روزی یه خانومی فقط ذکرش شده بود بابا ...................... هیس !

حالا ما افتاده ایم میان خرابه های آسمان ... گوشه ای دنج ، زیر چادرهایمان ذکر مولایمان را گرفته ایم ... اما چقدر فرق داریم با بی بی سلام الله علیها نه ؟ که اگر ذره ای از داغ دل ، مولایمان را نجوا کرده بودیم الان ........

- سحر که میشود ....بساط سحری روی کوه ، پهن میشود .... همه شادند ...از یک جشن شبانه فارغ شده ایم ! زیباترین و قشنگ ترین جشن شبانه ای که در جوار آسمان ، به پا داشته شد ....

- نمیدانی چقدر لذت داشت نوای اذان در سکوت شب ، در آن ارتفاع از بلندی ، بر قامت ِ تمام آسمان ها پخش میشد .... تازه فهمیدم وقتی هیچ نداشته باشی ، با هیچ به محضر اذان بروی چقدر تمام جانت میلرزد ... تازه فهمیدم تاحالا چقدر بی آداب ، گوش هایم اذان را شنیده بودند ....تازه فهمیدم اذان آنچنان است که وقتی الله اکبرش پیچید در فضای جانت ، باید تمام وجودت پر شود از ................

راستی چقدر اذان صبح چسبید ....

- باور کردنی نبود همان دم که نماز تمام شد ، باران شروع کرد به باریدن ! و انگار آغوش خدایت را با تمام وجودت زیر آسمان احساس میکردی ...

انگار کسی شیپور اجابت را - بی منت - داشت می نواخت ....

و خداروشکر میکنی که سحر ، زیر نوازش خدایت غرق شده ای بجای انکه در اتاق سقف دار خانه ات محبوس شده باشی ...

آسمان می بارد و می بارد

اما سوگند که آفتاب هم امشب می تابد ....

وای امشب چه شوری برپاست ... چه جنونیست که پاشیده بر زمان!

این چه جشنیست که حتی جمله های ناتمام من هم – بی سبب – میرقصند !

و خداوند درمیان این سکوت وهم آلود افکار شبانه ، عجب هیاهویی به پا کرد ......

.

.

زیر باران خیس میشویم ..... و سوگند که هیچ بارانی این چنین بر دلم نباریده بود ....

.

.

هوا کمی روشن تر که میشود از قله ، به سمت پایین سرازیر میشویم ... و حالا لذتی دو چندان ! که تمام تاریکی های دیشب را انگار کسی آمده رنگ زده ...تمام درختان را .... تمام برگ ها را ... قامت تمام کوه و حتی رخساره ی خاکستری تهران را کسی آمده از دیشب تا حالا رنگ آمیزی کرده ....

هوا بشدت دلچسب است ...پنج و شش نفری روانه ی پایین میشویم ..هیچ چیز دیشب شباهتی به جاده پر مهر این صبح دل انگیز ندارد ....

دلمان آب میشود ...

آب ...

آب ....

حوالی هشت صبح ، پای کوه رسیده ایم ! ... چشم هایمان اتصال یک پنجشنبه شب را به یک صبح جمعه ، جشن گرفته و حسابی حال هوای یک خواب عمیق را دارد ...

- کسانی که اهل کوه اند و صخره نوردی میدانند چه لذتی در آن نهفته است ... اهل کوه ، میدانند قله شیرپلا کجاست ... برنامه ی هفتگی ام در سال های گذشته بوده ، هر هفته صعود و صخره نوردی به قله ی شیر پلا ... اهل کوه میدانند ، خورشید هنوز طلوع نکرده درمیان کوه بودن چه لذتی دارد .... اهل کوه میدانند ، با خدا بودن در دل ِ کوه چه صفایی دارد ...

اما ............ مدتی میشود کوهنوردی نکرده بودم ! یک بهانه ی عالی برای یک صعود بی نظیر الهی ! تپه نورشهدا ...

- به جرات میتوانم بگویم یکی از لذت بخش ترین شب های زندگی ام را تجربه کردم ...

- این متن صرفا جهت این نوشته شد که دلتان آب شود ، چرا که دلم نیامد شما هم این لذت را نچشید ... در ماه مبارک هر پنجشنبه شب برنامه به همین منوال است برای اطلاعات بیشتر به عهد آدینه مراجعه کنید . دوستان عزیز ، توجه کنند می توانند خانوادگی شرکت داشته باشند ، چه بسا لذتش دو چندان باشد .

- دوستانی که این هفته تشریف میاورند ، اطلاع بدن که باهاشون هماهنگ کنیم . به قول آقای پناهیان که بالای کوه به مزاح دعا کردند : خدایا در هفته های اینده به بعضیا - ترجیحا تعداد کمی - توفیق حضور بده که اگر همه توفیق پیدا کنند اینجا جا نداریم ! ...

- دلم میخواست حواشیح خنده دار ، را هم اضافه کنم ... قسمت نبود ... از همینجا از همراهان عزیز ، ا.د / ر.ش / ز.م / ز.ط / ع / تقدیر ویژه به عمل میاوریم که حضورشان مایه برکت ، لذت و شادی بود .

بسم الله الرحمن الرحیم

و پدر  ... پدر ...................

به نام  پدر ... به نام عشق ...به نام صلابت کوه ...به نام .....هیچ ! ...به نام وسیع ترین پناه درد های کودکی ............................به نام خریدار بی منت نازهای دخترانه ....

مگر غیر از این است که رابطه دختر با بابا چیزه دیگریست ؟

این روزها طهورای عزیز ما ، در غم هجر پدرش ، زیر سایه آیه انا لله و انا الیه راجعون ، اشک می ریزد ..

این روزها طهورای عزیز ِ ما ، دلش تنگ است ..

برای تسلی دل ِ ظریف خواهر عزیزم ، در قنوت هایتان صبر را برایش  بخواهید ...  

...... ............

انشالله روح ِ این پدر عزیز و بزرگوار   ، قرین رحمت و مغفرت واسعه خداوند قرار بگیرد  ..

حمد را واج به واج نثار میکنیم به امید رحمت ...... 

-  طهورا ی عزیز ، خواهر بی نظیرم ... از درگاه خودش برایت صبر و آرامشی ناب مسئلت میکنم .   .... انشالله خداوند روح پدر رو با صالحین و نیکان محشور کنه ... قلبت آروم خواهری  !

- برای شرکت در ختم قرآن ، نثار آن مرحوم  کلیک کنید ( رفقا ، فاتحه فراموشتون نشه ! )

.

.

.

- خدایا! اگر محرومم سازی، کیست که روزیم دهد؟ و اگر خوارم کنی کیست که یاریم کند؟ از خشم تو به خودت پناه می‏برم . اگر من شایسته رحمتت نیستم، تو سزاوار جود و بخششی... ( مناجات شعبانیه....عاشق فراز های این مناجاتم  !  )

- خدایا! اگر می‏خواستی خوارم کنی، هدایتم نمی‏کردی، اگر می‏خواستی رسوایم کنی از عقوبت دنیا معافم نمی‏کردی . . .  ( مناجات شعبانیه )

.

.

 - نمیدانم تا حالا تنهایی را به معنای واقع چشیده ای یا نه ؟ همان وقتی که ناخواسته ، ضربان قلبت دست پاشکسته میگوید : الهی و ربی من لی غیرک ؟

الهی و ربی من لی غیرک 

الهی و ربی من لی غیرک

الهی و ربی من لی غیرک

.

.

-   گاه گاهی هجوم این احساس ِ تنهایی های بی امان در انبوه دوستان و اطرافیان ، مرا یاد شب اول بی کسی ام  در ابعاد ناچیز خاک میاندازد .... به شبی فکر میکنم که پیکره ی بی جانم ، در آغوش یک مشت خاک سرد ، افتاده است !... خدا کند ... خدا کند ...باز قلب ِ ناشی م آن شب های سرد ِ تنهایی هم باز جانی برای چند تپش کشدار داشته باشد تا بگوید " الهی و ربی من لی غیرک .... " خدا کند قلبم  سواد یادش نرود .... خدا کند رخساره ی سنگ های لحد ، قلبم را به لکنت نندازد .... آخ ...

- حروفم را ریخته ام همین وسط ... مرگ ... رفتن ! فنا ... کلمه ها سردند .. خیلی سرد !

همین حالا بعد این همه خیره شدن ، از اینکه نمیتوانم حس هایم را بنویسم به عمق ناتوانی ام پی بردم ...آخ ! چقدر انسان ضعیف است ... چقدررر .....

  چقدر دلم میخواهد آن فراز کمیل باز و باز بیصداتر خوانده شود ... با فریادی خاموشی که در سکوتی عجیب گم میشود ...با هق هق های بی امان باز و باز خوانده شود  : " انا عبدک الضعیف الذلیل الحقیر المسکین المستکین  .................... "

- هر کسی از من بپرسد چه چیز تمام قواعد زندگی ات را برد زیر سوال ؟... میگویم  ک ف ن !

یک شبی را یادم می آید .. که تازه فهمیدم حس ِ مرگ یعنی چی ... آن شب ، سوگند کسی صور حی را در رگ هایم دمید ....

- آخر روزی دلم آب میشود عزیزدلم ...آقای من ... دلم آب میشود در حسرت دیدن لبخند تو ... میترسم از  روزی که آن سرا هم ، آنقدر بها نداشته باشم تا حتی لمحه ای لبخندت را به جان بخرم .....  وچه بد مشتری ای هستم من ، برای لبخندهای  دلبرانه ی تو ... عزیز دلم ... دلم تنگ است ... اگر مرگم نزدیک باشد و عملم به تو نزدیک نباشه .. چی ؟................................آخ ......................

- میدانم بعضی وقتا پیش می آید آنقدر جانت درد میگیرد که دلت میخواهد عصاره نفس هایت کش دار شود و آخرین نفست هم بر رخساره ی دنیا تف کنی .... میدانم ! گاهی اوقات آنقدر پستیِ دنیا ، روی قلبت سنگینی میکند که دلت میخواهد ، زودتر بروی به ملاآقاتش ... خسته میشوی ... میدانم !

  دلت میخواهد دنیا را بگذاری برای اهلش ... اما تا میایی تصور کنی رفتن را ....... آنقدر کم میاوری که از شرم ، زانوهایت میچسبد روی خاک ها ... دستانت را تکیه گاه پیکرت میکنی ... و شروع میکنی هق هق هایت را بی ملاحظه  پهن کردن .....

 .

.

.

-  حواسم پرت نفس هایم شده  ... نفس ..نفس ...بلندتر نفس میکشم ... همه جا سیاه میشود ...

صدای " لااله الا الله "ها بلند شده ... انگار دارند می گویند " هیچ دلبری جز الله نیست "... چقدر قلبم آرام است ..

آخرین زاویه ی نوری است که می بینم ... آخرین سنگ را هم  میگذارند ... تاریک میشود همه جا ..دیگر چیزی نمی بینم !  شاید چند نفری دارند گریه می کنند ..صداها آشناست .... گریه چند نفرشان شبیه دوستان ِ نزدیکم هست .. حواسم پرت است ...صدای نفس های خیالیَ م خیلی بلند شده ...

و  تو چه میدانی شاید این لحظه نزدیک باشد ... ! ... حواست به خودت باشه ریحان.. فقط همین !

اللهم الجعل محیای محیا محمد ( ص ) و آل محمد ( ص ) و مماتی ممات محمد ( ص ) و آل محمد ( ص )

- وقتي مي‌رفتيم خورشيد داشت غروب مي‌‌كرد، نشانم داد و گفت: اين هم عاقبت ما، زندگي‌مان غروب مي‌كند تا كي دوباره طلوع كند.....
 
* انّا لله و انّا اليه راجعون ...

بعد نوشت :

- جتما حتما اینجا رو گوش کنید  !

بسم الله الرحمن الرحیم

حال ِ خوبی نیست ...

وقتی دل ِ خونی َت از شدت ِفشار ، دانه های اناری َش ریخته باشد بیرون ...بهتر بگویم ریخته باشیَ ش بیرون و تو دیگر نتوانی تسبیحشان کنی ... و مدام ذکرهایت کم می آید ...

آخر میدانی سخت است وقتی دانه های دلت در هوای بد ِ بیرون ، خشک شوند ... تسبیحت دیگر کامل نیست ...میفهمی حرف هایم را یا نه ؟

اینکه آسمان را بالای سَرَت ببینی و .... و .... وَ آنطرف تر بالهایت را که محکم رویش راه رفته ای و لِه شده اند .. چقدر احساس ناخوشایندیست ، سفیدی ِ پرها را ببینی که سیاه شده ...

حالِ قابل تعریفی نیست .... باور کن حال ِ خوبی نیست ...

ببینی هرچه را که داشتی جمع میکردی ، برگ های زرد ِ خشک ، بوده ،

نه ! حال ِ خوشی نیست ، یاد قصه ی آن مرد یخ فروش بیافتی و تفسیر کلام ِ" خسران زده " ...

حال ِ خوبی نیست که با صدای ممتد ساعت مکانیکی َت، بیدار شوی ...

بد است که از دنیایت ، بیدارت کنند ... هلت بدهند ... خوب نیست دفتر یادداشتت را گم کنی و هرآنچه را که نباید فراموش کنی ، از یاد ببری !

خجالت دارد - یا ایها الذین آمنو - را بشنوی ،دلت نلرزد ...وقتی خدا دارد صدا می کند اهلش را .... ، افسوس ...افسوس ...نمیدانم چرا هنوز دنبال درختی هستم تا زیرش بنشینم و نفس تازه کنم ...

باور کن ...باور کن حال ِ لذتبخشی نیست در خودت بشکنی ... اینکه زمین بخوری ...زانوهایت خاکی شود ، دلت خونریزی کند ... اما چسب زخم هایت را خاک کنی ..

حال خوبی نیست که وقتی می نشینی به حساب کردن ، اینکه از سوادت استفاده میکنی تا یک روزت را به میز حساب کشی ، چیزی دستگیرت نشود و تاریخ دادخواست از اعمالت را به تعویق بیندازی ...

باور کن حالت گرفته میشود که خودت بدانی داری خودت را سرگرم میکنی تا حواس خودت را پرت کنی

خیلی سخت است چیزی را بفهمی که بیشتر از ظرفیتت است ... میدانی چقدر سخت است ؟

مدام میسوزی و میسوزی ... نه از آن سوختن هایی که ذوب شوی که کاش ذوب میشدیم... بَل در حسرتش میسوزی و خاکستر میشوی .... !

باور کن درجا که بزنی به عالمی وجودت درد میگیرد ...

خیلی درد دارد بنشینی پای حرف های همسر جانبازی که کارمند دانشگاهت هست و بعد به این فکر کنی که چقدر تو کم گذاشتی ... چقدر قلمت ، سرت را کلاه گذاشت ... چقدر بلد نبودی قلمت را پای عشق هزینه کنی ... چقدر تا حالا اشتباه نوشته ای ..چقدر غلط داری ....و تازه لاک غلطگیرت را هم گم کرده باشی !

مگر دیگر راهی داری جز اینکه سرت را بندازی پایین ؟

آنوفت است که میمانی در حسرت آن نفسی که بالای سرت هست و لبخندی که آن بالا ، دل میبرد ...

حال ِ خوبی نیست ... میفهمی ؟

یاد فصل تابستان کتاب " کمی دیرتر" سید مهدی شجاعی می افتم ، وقتی باید بگردی در طومار پرونده ات عمل مخلصانه ای را پیدا کنی .... چقدر سخت است ...فکرش را هم که میکنی به نفس نفس می افتی نه ؟

در میان روزهای گذشته ام قدم می زنم.... در میان فرصت های پنبه شده ام می گردم به دنبال رشته ای که هنوز سالم مانده باشد. هیچ... هیچ... (و قد افنیت عمری فی شره السهو عنک و ابلیت شبابی فی سکره التباعد منک)

اما از همان وقت فکرم درگیر شده است.... این که اگر چهره ی واقعی مرا به نمایش بگذارند چقدر متفاوت می شوم......... این که در میان اعمالم شاید حتی یک عمل خالصانه پیدا نکنم...... این که کارم گیر دارد..... و چقدر ما ضعیفیم که با هر چیز دنیایی داریم جان میکنیم تا خودمان را قشنگ نقاشی کنیم ... اما افسوس که رنگ های نقاشی ِمان همه َش قلابییست !

حالا حال ِ مرا میفهمی ؟

امشب شکستم .. صدایش بلند بود ..

درست مثل بچه هایی شده َم که دقیقه ی نود یادشان می آید یک امتحان سخت دارند و وقت زیادی برای جبران و تلاش ندارند٬

و حالا که تیک تاک لحظه های در حال ریزش را می شنوم بدنم می لرزد. به این فکر می کنم که چرا هر سال از سال پیش دست خالی ترم؟نمیدانم با این همه رسوایی چه کنم ..... درد دارد ...

و می ترسم از ادامه ی این زندگی..... زندگی ای که تنها به طرح دیوار و نوع پارکت ها و مدل های پرده و چینش مبلمان خلاصه می شود... نکند من هم گم شوم ... رودخانه ای که از حوالی خانه ی ما میگذرد ، سخت طغیان کرده ... نمیخواهم هم مسیرش شوم ... کاش فقط یک ریسمان پیدا شود ...

دلم خوش زیستنی می خواهد چون چند نسل قبل خودمان.... که دمدمه های اذان صبح خواب از چشمشان رخت بر می بست. وضو و نماز و قرآن. دعای عهدی می خواندند با حضور قلب و دلی تنگ. العجل های آخر دعای عهدشان نشان از بی قراری می داد نه عجله برای ادامه ی خواب پیش از نماز... صبح ها باید با اکراه ، خودمان را بیرون بکشیم از زیر پتوهای گرم ! ... چراکه هنوز آنچنان که باید سجاده برایمان داغ نیست ...

حال ِ الان خودم را میگویم ، مخاطبی ندارم ....کسی را بهتر از خودم ، اخر نمیشناسم تا وصفش کنم ...شایدنوشتن این هم خطاست نمیدانم !

دلم آن مردمانی را میخواهد که خوراک هایشان این همه رنگین نبود اما در عین سادگی طعم خدایی داشت. روزهایشان علی رغم نبودن این همه وسیله برای سرگرمی برکت داشت….

مهربان امام! می دانم که این روزها دل خوشی از اعمالم نداری اما اگر تو مثل همیشه گذشت نکنی و دستگیری نکنی این سیل مرا هم با خود خواهد برد، این بیماری مسری دامان مرا هم خواهد گرفت ، کاش در کعبه دلم طواف میکردی ای کعبه دلم.. میبینی که من حتی آداب طواف نمیدانم ...بیا و ببخش ...

داستان ِ صید و دام و شکار...

حال ِ خوشی نیست ...

و حالا روزهاست که این واقعه را مرور می کنم..

و کاش هیچ گاه فراموش نکنم نگاه نافذ صیاد را

که نگران بود

از به دام افتادنم

و خود صیدم کرد

به مهر...

به لطف... به آقایی اش...

و تا امروز هزار بار فرار ِ من بوده است

به گناه...

به جسارت...

و هزاران بار بازگردانده است مرا در مأمن امن خویش..

" ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد ، صیاد رفته باشد "

حزین لاهیجی

وای ... خدا نکند ....

و یاد ِ همان کلامی میافتم که یاد گرفتَمَش " آبق " ...بنده ی گریزپا .... آخ ....

الی من یذهب العبد الا الی مولاه ؟ کسی نیست بی کس ها را به میهمانی خود بخواند ؟

سرمای بی روح این شب ها مرا با خود خواهد برد...

آه! حضرت گرما باز هم من مانده ام و تنی لرزان و سوز خشک

تابش تان را آرزوست...

از بیچارگی من است...

هنوز آفتاب سوخته ام و سایه ی شما بر سر ندارم ...

دلم خاست در این نیمه شب اعترافش کنم ... میم نون .... با فتحه ای در شکمش ، زیاد داشتم در میان نوشته هایم ...

به واگویه های گذشته َم شک کردم ... قلم باید خوب بچرخد ...باید برای صاحبش بچرخد ...نه به خیال ِ صاحبش و تو هم برش دراد .... گرنه دور باطل میزند و جوهرش میخشکد ... اعوذ بالله ....

- الهی ان کان صغُر فی جنب طاعتک عملی فقد کبُر فی جنب رجائک املی ....

- دلم برای پناه گاه شش گوشه اش تنگ است. ای فطرس ملک که عهد کردی سلام دل دادگانش را به او برسانی، ببر سلام این دل شکسته را...

- نمیدانم چرا اما صدای رقیه سلام الله علیها اینجا پیچیده است ...دلم هوایشان را کرده ... آخ که آسودگی‏شان را صدای گریه کودکی سه ساله برهم می‏زند. سه سال بیشتر ندارد، اما صدای گریه‏اش، خواب آسوده یک شهر را برهم می‏زند... و چقدر زود صدایش خاموش شد و رفت پیش ِ بابا !  مثل رقیه باید گریه کرد ... شاید بابا ...

- روزهایی است که گناهان را لایه به لایه بر این قلب کشیده ام. از من دلسرد مشو! این دل از آن تو. مرا چون اهل این ماه٬ رجبی گردان...یا من ارجوه لکل خیر..... هنوز امید دارم به رحمتت ....

-انا عبدک الضعیف الذلیل الحقیر المسکین المستکین ..... جز این نیستم ، ایمان دارم ....

- الهی انت الذی تنادی فی انصاف کل لیله... هل من سائل فاعطیه؟

- به حق همیدیگه دعا کنیم ، برای هم استغفار بخوایم .... برای هم بازگشت به خودش بخایم .... رجعت رجعت ...رجعت .... ... استغفار ...عاجزانه میخوام ازتون برایم استغفار بخواید .... اللهم اغفر ذنوبنا ...

* دوستانم رو دعا کنید ...خصوصا یکی از آن عزیزانم را ...

- در یک کلام قلمم را تراشیدم .... باید غسلش دهم ...

- ببینید حتما .... کلیک کنید